Śmierć kliniczna i kontrola nad nią

Tagi

kebab, miłość, staszic, tęsknota, wiosna

No to mamy wiosnę, taaak?

Wyczekana, wymarzona, wyjęczana pośród chmur pary wydobywającej się z ust. Prośba o nią była słyszalna w każdym szczęknięciu zębów i potarciu skostkniałych dłoni.

No i jest.

I tutaj pora na wkroczenie do akcji mojej przewrotnej natury. Znaczy cieszę się, oczywiście. Ale jakoś tak nie całym jestestwem, nie czuję ciepła w dłoniach, nie cieszę się z lekkich rajstop ani z butów, które w końcu nie są zimowe. Nie zachwycają mnie do głębi ani rozwijające się pąki ani nieśmiało, acz konsekwentnie rosnąca trawa. Znaczy, ładnie jest, oczywiście…

I teraz wyjdzie, że jestem stetryczałą cyniczką, której wiecznie źle i której jedyną potrzebą jest ta narzekania.

A ja się po prostu stęskniłaaaaam!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

————————————————————————

Ta urocza linia, jakże wyszukana pod względem estetycznym i będąca szczytem moich możliwości informatycznych niech skończy tę żałosną pierwszą część wpisu. Myślę, że nikt nie zasłużył na to by była dłuższa. Zresztą nie zaszkodzi mi przeprosić i za tę parę akapitów.

Jako, że nie mam pomysłu na interesujący temat to napiszę pokrócte” co tam więcej słychać”. (Właśnie niiiiic nie słychaaać buuu!!!!!!!) No cóż niestety ta część mojej natury jeszcze się nie pogodziła z poskromnieniem za pomocą krwiożerczych myślniczków, ale jestem w stanie to zrozumieć. I tak już dogorywa. Tak więęęc….

Dzień jak dzień. (Znaczy jak dzień w którym musisz wstać ZBYT rano, iść do szkoły na ZBYT wiele godzin, na ZBYT długi angielski i w ogóle ZBYT!!!) Znaczy dobry dzień. Profesor polonistka z radością cytowała nasze prace klasowe głosząc, że “Słowacki miał problem z tym że nie miał dzieci” i że “Liryk Mickiewicza skupia się głównie na swojej osobie”. Podobnie ” Słowacki pisał swój liryk w sile wieku, nawet na tamte czasy jeszcze młody – 20 kilka lat”, podobnie “jego sztuka była oparta na przodkach”. K, niezapomniane!

Na chemii i fizyce byłam zajęta umieraniem, więc z racji tego absorbującego procesu nie byłam w stanie zarejestrować nic godnego uwagi. Za to na wiesiografii musiałam zmartwychwstać, bo bliski jest dzień sądu. Znaczy niedługo mnie zapyta, więc trzeba było słuchać.

I nasz kochany erotoman Wiesiu nie zawiódł. Ze zdziwieniem odnotowałam fakt, że egzorcyści pracują w usługach, podobnie jak wojsko i policja. Niestety moje uwielbienie dla elokwencji profesora jest zmniejszone przez fakt ignorowania moich górnolotnych myśli… Ja o polityce państwa jako o czynniku sprzyjającym rozwojowi usług, a na tablicy pojawia się, że praca w nich jest przyjemna. Ściana…

Później umierałam z miłą przerwą na wyprawę z Marszalem na kebab i spacer. po której musiałam wrócić do stanu podstawowego, bo nadeszła chwila zmierzenia się z łysiejącym kawalerem Johnem. Swoją drogą TAK STRASZNIE chciało mi się pić, że nawet kapitaliki tego nie wyrażą. Musiałabym powiększyć i pogrubić czcionkę, ale (jakie to zaskakujące) mi się nie chce. A wszystko za sprawą Pana Z Libanu Pracującego W Kebabie, który pięciokrotnie się upewniał czy na pewno chcę mieszany sos, po czym wymieszał jakoś tak bardziej ostro niż łagodnie. Swoją drogą ten pan wygląda jak z Mortal Kombat. I jest całkiem miły.

A jutro zamierzam ożyc na stałe. (Musiałam coś takiego tu wstawić, to melodramatyczno- słodkie, ale silniejsze ode mnie. Ja się po prsotu za bardzo cieszę, że Cie zobaczę : D )

Zima

Tagi

miłość, tęsknota

Po całym wieczorze marudzenia na skostniałe palce, ostentacyjnego jęczenia o kubek herbaty, oczywiście niepowiązanego z czynnością jej zaparzanie, chowania się pod wszelkie kołdry, owijania się w bluzy i marzenia o rękawiczkach, ktoś w końcu zrozumiał o co mi chodzi i wskoczył mi na kolana. Przestało mi być zimno w opuszki dłoni, jedynie mały pierwiastek zimna ostał się na podbiciu stóp. Ale to tylko dlatego, że obszar ten jest najbardziej odległy od centrum fal cieplnych, które konsekwentnie mnie ogrzewają. Jak to fale cieplne.

Właściwie na to zimno narzekam od prawie tygodnia. Prawie tydzień to dokładnie Zbyt Długi Niedzielny Wieczór, Poniedziałkowo- Wtorkowo- Środowy Zapierdziel, Czwartkowo- Piatkowo Opierdzielanie się i Zbyt Długa Sobota. Pierwotny powód wydaje się banalny w swej oczywistości, zawsze jest taki sam. Nie zmienia to jednak jego właściwości ani o włos. Nie można się przyzwyczaić.

Znaczy można. Ale ja bardzo nie chce, bo gdy to się stanie to znaczy, że przestaje czuć cokolwiek. Bez odczuwania zimna, nie zauważy się, gdy ono ustaje.

Tęsknie za Tobą.

Słoneczny wieczór.

Tagi

miłość, tęsknota

Czasem są takie dni, które potrzebują śmiechu nieproporcjonalnie głośnego i intensywnego do zabawności powodu. Lecz, nie po to, żeby wyrazić radość, tylko, aby zatuszować przed sobą, że coś jednak jest nie tak. Pomimo tego, że słońce czasem wychodzi zza chmury, akurat wtedy, gdy nadchodzi czas na spacer, że zimny wiatr ustaje, gdy chce się iść za rękę przed siebie, że deszcz przestaje padać, tylko po to, żeby liście mogły pokazać nam jakie są piękne. Jednak… Każde uzależnienie ma to do siebie, że nigdy nie ma się tego czego się chce wystarczająco. Im częściej i bliżej ktoś jest przy tobie, tym dobitniej uświadamiasz sobie, że właśnie tak powinno być cały czas. A potem pozostaje tylko pytanie “kiedy?” i odpowiedź, która przygnębia swoją treścią. Poza tym uzależnienie przysłania cały świat. I gdy nagle na chwilę znika, wszystko znika razem z nim. Wtedy pozostaje uciec się do środków banalnych i niezdrowych, jak wizyta w macu, a gdy to nie pomoże, głos nory jones, miękko otulający z każdej strony. Jeśli to nie wystarcza pozostaje tylko pójść do dużego centrum handlowego, idealnego do obserwacji najnowszych trendów w modzie męskiej i kobiecej. Pójść tam w dużej, ciepłej, zielonej bluzie i wracać z litrem lodów truskawkowych jedzonym łyżeczką, która nie wiedzieć skąd akurat znalazła się w torebce. A później się okazuję, że ktoś wpada, ot tak, do pokoju i w słowach “chodź do nas” zawiera, że jednak nie jestem tutaj tak strasznie sama, jak mi się czasem wydaje.

Czasem robi się pochmurno, ale później zawsze jest tak jak teraz. Wszystko jest tak jak być powinno, prawda? W prognozie podobno zapowiadali, że wieczór będzie słoneczny.* Bo ja jestem szczęśliwa, tak bardzo, że nigdy nie sądziłam, że to możliwe. Czasem tylko, na chwilę o tym zapomnę. Ale tylko na chwilę.
:*

*- Wąs: założę się, że jak wyjdziemy ze szkoły to będzie lało.
Ciesiel: Nie no, zapowiadali, że wieczór będzie słoneczny
W: Wieczorem, to będzie ciemno…

Banalnie

Tagi

banał, miłość, tęsknota

Otworzyłam to okno w sumie nie-wiadomo-po-co. Miałam coś napisać, ale z chwilą pojawienia się tego białego tła wszelkie, uwaga, będzie górnolotnie, natchnienie uleciało ze mnie jak z przekutego balonu. Nawet nie stać mnie na jakieś oryginalniejsze porównanie. Równie dobrze mogłam napisać coś w stylu “sok pomarańczowy z rozbitej butelki”, albo “woda z dziurawej łyżki”, tudzież inne niekonwencjonalnego zlepka wyrazów, który nasunie mi się na myśl. Ale nie. Wyszło oklepanie i banalnie. Dokładnie tak, jak się dzisiaj czuję.

Nie wnikając w szczegóły, usycham. Znaczy nie zewnętrznie, bo otoczenie w postaci trzech maców w pobliżu bursy nie pozwala na szczególne uwydatnienie kości policzkowych, które podobno gdzieś tam są. Nie wiem, w sumie to nigdy ich nie widziałam. Jakbym się uparła, to mogłoby to być ciekawe zadanie na życie. Ale tylko mogłoby bo zadania aktualnie mam ciekawsze. Obok napisania wraz z innymi “szczęśliwcami” scenariusza przedstawienia, które moja szanowna klasa ma zaprezentować i utrzymywania ocen na jako takim poziomie jest jeszcze nie uschnięcie wewnętrzne, co jest zadaniem tyleż skomplikowanym, co dzielnie podejmowanym przeze mnie z dnia na dzień. Ja nie dam rady?

Honor czasu

Tagi

czas, miłość, tęsknota, warszawa

No tak. Chyba wygląda na to, że zanurzyłam się w Warszawie na tyle, że straciłam serce nawet do pisania. Dni, tak jak wcześniej, płyną tutaj dwa razy szybciej, niż w innych miejscach. Odczucia co do tego mam dość ambiwalentne- z jednej strony wciąż i wciąż towarzyszy mi to uczucie, że coś mi ucieka przez palce, a z drugiej… Okres od niedzieli do niedzieli nie jest taki długi.

Znowu tydzień staram się skompresować do tylko paru miłych chwil. Mam wrażenie, że jeśli nie przejmuję się zbytnio tym co się wokół mnie dzieje, wtedy to nabiera tempa i przepływa sobie, godzina po godzinie, nie narażając mnie na specjalny wysiłek angażowania się w to. Nie potrafię się przejąć niczym, co nie dotyczy tej jednej kwestii, a to sprawia, że czas przestaje przejmować się mną i omija mnie szerokim łukiem. Szkoda tylko, że w chwilach, gdy tak bardzo chcę, by się zatrzymał, on unosi się honorem i nie słucha. A przecież chcę tego tak rzadko. Zbyt rzadko.

Muszę przyznać, znowu zwariowałam. I nie wcale nie chcę, żeby to się zmieniło.

skrót

Tagi

orkiestra, przyjaciele, tęsknota, wakacje

No tak. Teoretycznie wróciłam do domu już przedwczoraj. Ale dopiero teraz udaje mi się znaleźć odrobinę energii i czasu, żeby powstukiwać w to okienko trochę liter. Więc wstukuję.

Wyjazd do Turcji przypominał wyjazd na plan jakiegoś kasowego filmu w Hollywood, do tego stopnia, że nie bardzo mi się chcę opisywać go ze szczegółami. Jakoś nie mogłam cieszyć się niesamowicie czystym morzem, z którego, tak jak na kolorowych obrazkach wyrastały ogromne góry. Wielkim klifem, który wpadał bezpośrednio do wody, swoim wapieniem nadając jej lazurową barwę. Egzotyką miejsca i ludzi. Za to miałam idealne predyspozycji do irytowania się nadmiernym zainteresowaniem moją osobą współmieszkańców kompleksu hotelowego. Po prostu podkreślało to tylko dotkliwe poczucie pustki.

Wczoraj cały dzień spędzony w Warszawie w naprawdę dobrym towarzystwie. Wyprawa absolutnie nie planowana, decyzja podjęta z dnia na dzień, ale takie są przecież najlepsze, si?

A dzisiaj próba orkiestry. Pierwsza po Włoszech. W końcu!

Uzależniona

Tagi

bursa, miłość, przyjaciele, tęsknota, wakacje, warszawa, współlokatorka

Nawet nie zauważyłam kiedy minęły te dni od ostatniego wpisu. Mogłabym przysiąc, że godziny wloką się tak powoli, a jednocześnie przecież mijają koło mnie niezauważenie. Ciekawy paradoks. Zostały jeszcze dwa miesiące bez tygodnia. Zawsze to o 7 dni mniej. Najbardziej się cieszę z tego, że jeszcze nie uświadomiłam sobie ile to czasu. Na razie żyję od koncertu do próby i od próby do koncertu. Przynajmniej wtedy mam zajęcie.

Tęsknie, cholera! Za coponiedziałkowymi wypadami do KFC, za tańcami dwa razy w tygodniu, za Staszicem, za przerwami w nim, za tramwajami, na które trzeba zdążyć i czasem przeklnąć ich spóźnialstwo, za bursą, w której prawie nigdy nie ma nic ciekawego do roboty, za pokojem nr. 15 i 22, których lokatorki właściwie, tak czy siak, mieszkają razem, za niedobrym jedzeniem, które wygania nas do pobliskiego Maca, lub zmusza do jedzenia jakże-zdrowych-zupek-chińskich, za moim buczącym komputerem i za zgiełkiem ruchliwej ulicy za oknem. Za wiecznym bałaganem i za wiecznie najniższymi ocenami za czystość w pokoju.
Brak mi ludzi, z którymi czuję się po prostu normalnie, gdzie nie muszę niczego udawać, na których mogę pokrzyczeć w chwilach mojego złego nastroju, a wiem, że oni i tak mi to wybaczą. Z którymi mogę się wygłupiać i ignorować dziwne spojrzenia ludzi przechodzących obok, na których kolanach mogę się położyć na ławce na patio i udawać, że mnie nie ma. Których muszę ochrzaniać, że już teraz chcą iść na pociąg, przecież tak krótko tutaj siedzimy, dopiero pół godziny i których mam w obowiązku przytulić, jeśli klasówka z fizyki pójdzie nie tak jak powinna.
Tęsknię za budzeniem Asi rano, za irytowaniem Anetki, Ani i Beatki gadulstwem, za śmianiem się ot, tak po prostu i znoszeniem tego, że ze mnie się śmieją. Za marudzeniem na wszystko i wszystkich, wiedząc, że ta druga osoba tylko udaje, że nie słucha. Za wyprawami do kerfura i siedzeniem na balkonie w Arkadii i komentowaniem przechodzących dołem ludzi. Za jedzeniem tabliczki czekolady popijanej sokiem pomarańczowym, gdy jest źle. Za podjadaniem drugiego śniadania (Adaś! A spróbujesz nie przynosić chałwy i bułeczek do szkoły! Nie będzie jogurtów wtedy ) i za powtarzaniem w kółko, że jestem głodna i nie spotykaniem się z tego powodu z jakimkolwiek zdziwieniem. Wręcz przeciwnie- “Chłopcy, zaskoczyć was?” “No?” “Nie jestem głodna!” “no co Ty!?!?!”. Za przeszkadzaniem wszystkim na angielskim, za obserwowaniem Pawła, który strzela różnymi dziwnymi rzeczami w różne dziwne miejsca i za bazgraniem Adamowi po książce od angielskiego. Za tym wszystkim co robimy razem i za tym wszystkim co robię sama, ale cały czas wiedząc, że ktoś gdzieś tam będzie dla mnie, jeśli tylko będę tego potrzebować.

Cholera no! Potrzebuję Was. Uzależniłam sie.

I tęsknie za moją wolnością. Tak bardzo. Wieeesz…

Sama w wielkim mieście

Tagi

miłość, tęsknota

Nie mam co ze sobą zrobić.

Chociaż właściwie mam wiele możliwości. Jest piękna pogoda, mogę iść na spacer, mogę zjeść wielkie lody złożone z nieprzyzwoicie dużej ilości gałek, tych najbardziej kalorycznych oczywiście. Mogę usiąść na ławce i po prostu wystawić twarz na podmuchy wiatru, który dzisiaj tak jak prawie nigdy osiągnął idealną prędkość i temperaturę. Zresztą mogę robić wiele rzeczy.

Ale nie mam z kim. I ta świadomość sprawia, że od razu wszystkiego mi się odechciewa.

Co prawda staram się zagłuszyć to poczucie osamotnienia wszelkimi możliwymi sposobami. Na każdą propozycję reaguję z wielkim entuzjazmem. Tak dobrze granym, że nawet ja już nie jestem pewna czy to tylko gra. Może on jest szczery? Sama nie wiem. W każdym razie, jak widać na razie działa to dobrze. M. idziesz na patio? Pewnie. KFC? Tak, tak! Starówka? Super! Sklep, spacer, lody, cokolwiek. Byleby tylko coś robić, byleby czymś się zająć. Teraz też miałam usiąść i napisać coś, żeby tylko nie skupiać się na tym, że to jeszcze przecież conajmniej półtora tygodnia… No ale ja nigdy nie potrafię pisać na tematy o których nie myślę.