Nad Miastem

Tagi

ja, lenistwo, matura, miłość, szkoła

Cóż wygląda na to, że moje życie w końcu diametralnie się zmieni i będę w pełni uprawniona do zmiany obrazka u góry strony.

Coś w stylu “Nad Miastem” Szagala (jakkolwiek się pisze to nazwisko mam je utrwalone w wersji fonetycznej ). Wybór szeroki, na szczęście wielu było zakochanych malarzy.

Ale to za jakiś, bardzo niedługi zresztą, czas. Innej możliwości nie ma.

A tak poza tym to jest mi właśnie przeraźliwie zimno, do tego stopnia, że pisanie na klawiaturze jest nieomal niemożliwością. Jak zawsze wybieram ku temu najodpowiedniejszą z odpowiednich pór, tak wiem. A teraz: Cóż, po maratonie przez groby Kozienickie jestem zmarznięta i będę miała katar. Co gorsze, pozostaję w niepewności bez odpowiedzi na pytanie czemu mówi się “iść na grób” a nie “do grobu”. Życie traci sens, gdy jest za dużo pytań bez odpowiedzi i jest się zbyt leniwym, żeby ich szukać.

Apropos lenistwa: moja matura rozpaczliwie woła gdzieś z daleka moje imię, przyzywając mnie do zawarcia z nią bliższej znajomości (chyba czuje sie samotna biedaczka), tak więc poczyniłam następujące czynności, jeśli chodzi o przygotowania do niej:

-Jestem właśnie na bardzo zaawansowanym etapie wmawiania sobie, że nic nie umiem z fizyki i że muszę kupić jakiś podręcznik z tej okazji. Myślę, że owoce tych czynności dojrzeją za miesiąc.

-Pławię się w słowach Pani Profesor Polonistki, że przy mojej świetnej intuicji humanistycznej wystarczy tylko odrobina pracy, żebyśmy były zadowolone z mojego wyniku na maturze.

-Wydrukowałam arkusze matury podstawowej matematyki, co więcej zrobiłam (sic!) jeden z nich! Co prawda w szkole i na jakiejś nudnej lekcji, ale nie czepiajmy się szczegółów.

-Dowiedziałam się od miłej Pani Z Sekretariatu (którą tutaj serdecznie pozdrawiam) jak wygląda tablica wzorów matemtycznych na maturze. Wygląda ładnie i daje nadzieję, więc z tego punktu wynika kolejny:

-Utrzymuje w sobie nadzieję, że kilkustornicowa książeczka, którą dostaniemy na matematyce jako pomoc naukową rozwiąże za mnie wszystkie moje zadania.

i tutaj uwaga najważniejsze, najbardziej pracochłonne czynności:

-Uśmiechnęłam się do cioci polonistki w sprawie mojej prezentacji maturalnej, która (ciocia, a nie prezentacja) zgodziła się mi pomóc w jej (prezentacji, nie cioci) przygotowaniu.

-WSTAŁAM O SZÓSTEJ RANO NA FAKULTETY Z MATEMATYKI (Wypowiedz Pani profesor: “ooooo Martika z Aśką, święto jakieś…” jednoznacznie potwierdza mój (no dobra nasz ) trud i wyrzeczenia, jakie poniosłam aby się zjawić) i ZAMIERZAM TO ROBIĆ(tj. wstawac w każdy piątek o tej nocnej godzinie)  DALEJ.

jestem taka wzruszona, wyrosła ze mnie taka odpowiedzialna kobieta.

I jeszcze jedno: Chce tutaj pochwalić klasę moją własną IIIF, że jest zajebista Wszyscy razem, jako grupa i każdy z osobna, jako eeee… każdy z osobna. (tak, tak podlizuję się przed 21 listopada )

PS: Będzie dobrze! :*

twarzą w tort

Tagi

impreza, matma, pochodne, staszic, szkoła

Nic nie może porównać się z uczuciem gdy popijasz lekarstwo, absolutnie nie do przyjęcia w smaku, po każdym łyku odstawiając na biurko kubek, a gdy ponownie po niego sięgasz okazuje się, że wypiło się już wszystko i pozostał jedynie przeraźliwie gorzki osad na ustach. Mimo oczywistej ulgi poczułam dziwne rozczarowanie. Może mam potrzebę udowadniania sobie jaka jestem dzielna?

Ale jakże mam nie byc dzielną po ponad tygodniu smarkania, kichania, łykania tabletek i popijania herbatek, zarażania społeczeństwa i unikania WFu? M jest chora i już.

A tak naprawdę to piszę tutaj, bo mam jutro klasówkę z matematyki. Wydarzenie to, samo w sobie złe i okrutne ma jednak pewne dobre następstwa (przedstępstwa?) bo motywuje do robienia rzeczy twórczych kiedy obejrzało się już wszystkie obowiązkowo oglądane strony i nie ma dalej jak się wymigiwiać od powtórki z badania przebiegu zmienności funkcji. Zresztą znając życie nasza nieoceniona Pani Profesor i tak da nam taki przypadek na którym cała klasa się wyłoży, więc po co to wszystko? Marność, marność i wszystko marność, jakby powiedział pewien prorok.

Nic to, zwłaszcza, że wyżej wymienioną Panią Profesor pragnę pozdrowić, z racji zaskakująco miłych i wyrozumiałych reakcji z jej strony w tygodniu ostatnim: Piątek po imprezie czwartkowej, w klasie 21 osób w tym kilka umiera na ławkach podczas dwugodzinnej matmy (spośród których trzy spały u znajomego znajomych, po czym brały prysznic w szkole niecnie wkradając się na WF niczemu nie winnej klasy drugiej. Spośród których jedna oberwała ok godziny 4 tortem twarz. A raczej ktoś wsadził jej twarz w tort. Zresztą nie wnikajmy z szczegóły. Zgadnijcie tylko kto był tym wybrańcem….)

A dzisiaj w końcu się zebrałam i uprałam biedną kurtkę z tortu

bleafalsfjlasdfjasdfsafasf

Tagi

europarada, orkiestra, szkoła

Europarada zbliża się wielkimi krokami. Co ciekawe, nie jest konieczne nawet jej rozpoczęcie, żebym była nią zmęczona. Codzienne próby z musztrą, którą się stanowczo za bardzo przejmuję to chyba za wiele.

Trochę mi wstyd z tego powodu, ale cóż, tęsknie do szkoły. Pomijając przykry fakt nieznalezienia mieszkania do wynajęcia (znaczy mieszkanie było… nawet idealne…), co wiąże się z dalszym koczowaniem w bursie tamtejsza rzeczywistość wydaje się nieporównanie bardziej różowa. Cóż, muszę przyznać, że rok szkolny, w którym muszę się jedynie uczyć i sprawiać pozory dobrego zachowania w bursie jest idealnym dla mnie czasem. Zwłaszcza, że moje skłonności do czucia się samotną i nikomu niepotrzebną są  pieczałowicie zwalczane przez kilka oddanych mi osób praktycznie każego dnia. Tęsknię za tym bardzo. I nawet takie drobnostki jak fizyka której NIE UMIEM i matura nie zmniejszają mojego pragnienia powrotu. Co oczywiście nie oznacza, że będę niechętnie przyjeżdżać do domu na weekendy. W końcu tutaj też jednak mam znajomych

A. No i to już ostatnie takie wakacje. Cudownie :*

autoprzewrotność wrodzona

Tagi

agnieszka, Asia, badminton, dziewczyny, kasia, nauka, przyjaciele, staszic, szkoła, wf

Tak naprawdę to napisałabym coś wesołego, bo humor mam naprawdę nie najgorszy. Siadając do tego okienka doszłam do smutnego wniosku, że ciężko będzie cokolwiek wykrzesać bo nic aż tak miłego się nie wydarzyło. Lecz gdy tylko zabierałam się za zapisywanie tego wniosku moje autoprzewrotne ja zanegowało te tezę.

Wspomniało coś o WFie, na którym naprawdę BARDZO miło się grało w badmintona. Jako, że mam na imię Martika, a co za tym idzie z definicji nie lubie większości form aktywności fizycznej, ze zdziwieniem i niejaką radością odnotowałam fakt, że dostałam tę piękną cudowną zielono białą rakietkę. No i lotkę. A lotka była za lekka. A wiatr wiał (I chciałoby się powiedzieć za Orzeszkową, że szumiał o jakiejśtam bitwie. Ale nie powiem bo nie jestem aż tak głupia). Ale nie na darmo Martika i Asia są w mat-fizie. Poświęcając dobro własne (najpierw Asi, potem moje) użyłyśmy gumki do włosów jako obciążnika i voila. Agnieszka i Kasia były pod takim wrażeniem, że aż zagrałyśmy z nimi w debla. (I tutaj pozdrawiam Agę, bo one po prostu są słabsze, nawet mimo tego, że miałyśmy pod słońce i stałaś pod drzewem :p )

Z wydarzeń miłych bądź wartościowych pozostaje jeszcze religia, pouczająca i ciekawa. Pragnę zauważyć tutaj, że absolutnie nie żałuję decyzji pt. ,że będę na nią chodzić, podjętej z pełną świadomością, że z siostrą naprawdę trzeba się uczyć. W każdym razie tematy eschatologiczne (śmierć, piekło, niebo etc.) bardzo mi się podobają.

O klasówce z matmy się nie wypowiadam i to jest moje oficjalne stanowisko.

O uczeniu się chemii również. No bo jakoś tak wyszło, że najpierw spotkałam w KFC, gdzie miałam się uczyć znajomą, która też miała się uczyć. A później okazało się, że mamy sobie z Asią wiele do powiedzenia, co doprowadziło do jednoczesnego wpadnięcia na pomysł porozmawiania o organizacji osiemnastki. Co pociągnęło za sobą oczywiście szereg absorbujących zajęć.

Idę spać. Dobranoooooc.

pochodne

Tagi

klasówka, matma, staszic, szkoła

Jutro mam klasówkę z matematyki.

W związku z czym wczoraj cały dzień robiłam geografie, po czym oglądałam Casino Royal. Aby jeszcze lepiej przygotować się do sprawdzianu czytałam podręcznik z chemii, odkurzałam swój pokój, a po przyjeździe do bursy prowadziłam pouczającą rozmowę z Asią.

Później wybrałam się do Arkadii. Przecież MUSZĘ kupić sobie wodę do picia!

i obejrzeć trochę butów;

i okularów przeciwsłonecznych;

i koniecznie muszę kupić kartę pamięci do telefonu!

Po powrocie postanowiłam wziąć się solidnie do roboty przegrywając muzykę na telefon i sprawdzając czy na pewno działa. Później zjadłam karpatkę.

Kończąc tę notkę, czuję, że zrobiłam absolutnie wszystko co mogłam. Napawa mnie to dumą. Niestety z racji wyczerpania alternatywnych sensownych zajęć muszę w końcu się zaprzyjaźnić z pochodnymi.

(jest godzina 22.46)

Kruczek

Tagi

bursa, fizyki, kruczek, staszic, szkoła

Jest godzina 23.30. Dzień piątek. Siedzę w łóżku w bursie. Połączenie czasu z miejscem dość nietypowe. Tym bardziej nietypowe, że jestem w tym łózku z Kruczkiem. Chyba się oszukuję, że jeżeli mu pozwolę aż na tyle, to on przekaże mi trochę siebie. Zmieni swój stosunek do mnie i w afekcie, trochę nieuczciwie, bo bez mojego wysiłku, da mi to wszystko, czego potrzebuję.

Ale wypadałoby Kruczka najpierw przedstawić. Niezbyt to grzecznie wprowadzać nową postać, ni stąd, ni zowąd i to od razu robić to tak radykalnie,od razu lokując go w mojej pościeli. W oczach potencjanych czytelników mogłoby to wyglądać dość dziwacznie. Żeby nie używać innych słów.

Więc poznajcie Kruczka. W.Kruczka. Ma wiele imion, ale nikt ich nie używa, mimo, że on, biedaczek, jest wykorzystywany przez rzeszę ludzi. W dodatku staszicowych, co tylko pogarsza i tak pejoratywne znaczenie zwrotu “wykorzystywać kogoś”. Czemu Kruczek się nie przeciwstawi? Nie wiem. Nikt nigdy Kruczka nie zgłębił do końca. Nikt nie zrozumiał i nie przebrnał przez trudne słowa, których używa, aby ukryć odpowiedzi na pytania zadawane przez wszystkich, którzy choć raz mieli z nim do czynienia. Więc i ja nie potrafię powiedzieć, czemu się nie sprzeciwia temu procederowi. Na to pytanie też nie odpowiedział.

Co najciekawsze w tej postaci- mimo braku poszanowania do samego siebie, oddawania się wszystkim po kolei, Kruczek jest ogromnym autorytetem. Szacunek z jakim jest traktowany nierzadko przeradza się w fanatyzm. Wszyscy, którzy choć raz go poznali są rozdraci pomiędzy nienawiścią i uwielbieniem i właśnie to każe im podejmować próby poznania go wciąż na nowo.
A teraz on jest w moim łóżku, na poduszce.

Poznajcie Kruczka.
Kruczek jest zbiorem zadań do fizyki, a ja mam jutro drugi etap konkursu, do którego przygotowuję się jak-widać.

Gorące maliny

Tagi

ja, jesień, lenistwo, szkoła, słońce, wakacje

Chyba powoli wracam do siebie. Po absencji w szkole z racji oczywistych jak weekend, tudzież i mniej oczywistych jak pozaduszkoweodwiedzaniegrobówwkozienicach nie mam najmniejszych zamiarów spowrotem wdrażać się w rytm szkolnego przyswajania sobie wiedzy. Powiem więcej, nie mam zamiaru również nabywać wiedzy, którą powinnam zdobyć pozaszkolnie- mowa tu o Konkursie Fizycznym Do Którego Się Nie Nadaję i o Wiesiowystępie Patriotycznym Do Którego Też Się Nie Nadaję. No ale. Zwykle jest tak, że moje zamiary nie metamorfują na wyższy poziom ewolucji i nei stają się czynami, więc znając życie w końcu sobie ulegnę i się wezmę za COKOLWIEK.

Niemniej, mam jakąś dziwna i pierwotną satysfakcję z lenistwa pełnionego z niemoralną premedytacją. Po kilku tygodniach zapierdzielania (nie, nie da się tego zastąpić ładniejszym słowem, to jest kwintesencją moich czynności), gdy już doszłam do wniosku, że kiedyś to musiało mi się tylko wydawać, że nie mam cieni pod oczami jest to naprawdę miłą odmianą. Dwa razy angielski i tańce plus Staszic, to naprawdę mordercze połączenie. Ale bynajmniej nie zamierzam z tego wszystkiego zrezygnować. Nawet jeżeli moja doba znacznie się skróciła, podobnie jak zmniejszyły się moje kontakty ze znajomymi, których za to serdecznie przerpaszam.

Cóż jeszcze mogę rzec? Mam ochotę na maliny. Gorące krwiste owoce podane w wyjętym z pieca słodkim rogaliku, tudzież z bitą śmietaną i lodami. Poziomki też mogą być, zwłaszcza te z pierogami, nie obrażę się. Nie wiem skąd we mnie ta nagła chęć ogrzania się letnimi owocami. Możliwe, że potrzebuję słońca, ale nie tego zaklętego w pomarańczach, które sprzedaje się wszystkim jak leci i ostentacyjnie obnosi się ze swoją obecnością. Trzeba mi polskiego lata, które przypomni mi Beatkowy Domek i wszystko to, co wydarzyło się w wakacje. Także w innych miejscach i domkach.

Byle tylko nie zwowu te napęczniałe jesienią jabłka. Jak w tym wierszyku o biednym robaczku. Entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek…

Będzie cieplej

Tagi

miłość, przedstawienie, przyjaciele, staszic, szkoła, warszawa, wilno, środa

Znów chce mi się pisać. Znak niezawodny, że moje życie tutaj się w miarę unormowało. Wcześniej byłam zajęta przypominaniem sobie tego specyficznego sposobu życia i chyba w końcu mi się udało. Czuję, jakby w mózgu zapaliła mi się lampka i rozległ się głos “tak wygrała pani mikrofalówke”, któremu akompaniują chóry anielskie. Cóż, zaczynam się rozpędzać.

Fakt, że wklepuje tutaj literki jest co najmniej dziwny. Od przedwczoraj nie miałam nawet chwili odpoczynku, a dziś jest środa, która, jak wszystkie środy, jest najgorszym dniem tygodnia. Niemożliwe stało się faktem- w tym roku mam jeszcze gorszy plan niż w zeszłym. Każdego trzeciego dnia tygodnia niekoniecznie dużą radością wychodzę na spotkanie dwóm godzinom polskiego, matematyce, fizyce, chemii, biologi i geografii. Jedyny raz w tygodniu mam osiem godzin- bo na końcu jeszcze religia, która wymaga chyba największego zaangażowania ze wszystkich godzin. Ale mi przecież ciągle mało! Muszę mieć jakieś dziwne, nieuświadomione masochistyczne skłonności bo w całej mojej wspaniałomyślności dla samej siebie, dołożyłam sobie na dokładkę dwie godziny angielskiego. Jak dzień ma być popsuty, to czemu nie cały?

Kolejna ważna kwestia- wyjazd do Wilna, a konkretnie, związane z nim wydarzenia dnia dzisiejszego. O zbyt długim i zbyt nudnym wykładzie o historii tego miejsca wspominać nie będę, bo jedyną korzyścią (?) było odkrycie, że jestem w stanie sprawić, że prawie wszystkie długopisy których dotknę, przestają działać. Ale, żeby była jasność- nie dotykałam ich po to, aby robić notatki. Lecz, wracając do rzeczy ciekawszych… Byłam naprawdę mile zaskoczona dziś rano postawą mojej klasy. Mimo drobnych problemów z obsadą, poczułam, że paru osobom naprawdę zależy, żeby pomóc w przedsięwzięciu jakim jest spektakl o Poetach, za co chce im wszystkim bardzo podziękować. I tak tego nikt nie przeczyta, ale wyrazić się gdzieś musiałam

No. I chce jutro. Będzie cieplej.

W okopach.

Tagi

angielski, miłość, szkoła, sztaszic, warszawa

Jestem otoczona ligwistycznie. Z półki wrogo na mnie spoziera książka od hiszpańskiego z czekającym na mnie poleceniem dotyczącym radosnego paragrafu o mniej radosnej pogodzie za oknem. Wrednie łypie na mnie także książka od angielskiego, niezmordowanie sugerując, że trzeba napisać konspekt o Utopii. Nie wspomnę o zbyt-długim-czasie spędzonym w szkole językowej, gdzie byłam zaznaczać krzyżyki i artykułować luźno ze sobą związane angielskie słowa w przekonaniu, że po drugiej stronie kabelka jest Pani Lektorka. No, ale ja przecież nie narzekam. Bo jeszcze nie wspomniałam o posiedzeniu okołoscenariuszowym po lekcjach, z którego zamiast podziału ról i rozpiski kwestii wynikł tylko ogólny zarys i plan dokończenia zebrania w dniu jutrzejszym. Dopiero jakbym cokolwiek o tym nadmieniła, mój wywód stałby się narzekaniem, prawda? (Odnośnie scenariusza- zostałam wrobiona przez moją polonistkę wraz z grupką paru nieszczęśników w napisanie tego czegoś na przedstawienie, które mamy wystawić w Wilnie- na warsztatach humanistycznych. W mat-fizie, cholera.)

Dopiero poniedziałek a ja jestem wykończona. Potrzebuję odpoczynku, drzew, trawy, ciszy, muzyki, światła, wiatru i jego braku, ciepła i odżywczego chłodu. Potrzebuje słońca, chmur, deszczu i śniegu.

Troski, czułości, miłości. Stanowczo.

Problem termiczny

Tagi

bursa, jesień, miłość, szkoła, zimno

Zimno, zimno, zimno.
Niemal czuję jak zamarznięta krew z chrzęstem przesypuje mi się w żyłach i jak skrzypi śnieg pokrywający stawy. Na szczęście katar przestał cieknąć z nosa. Zakrzepł.

Wspominając ubiegłoroczny wrzesień byłam przekonana, że przecież MUSIAŁAM trochę przesadzać, chodząc w te i wewte i między jednym a drugim szczęknięciem zębów artykuując coś na kształt “zzzzimnooo…”. Jednak teraz, dnia 16 września roku 2008 oddaję samej sobie honor i obiecuję więcej nie wątpić w prostotę i prawdziwość moich wyznań. Bo sytuacja w tym roku się powtarza. Mimo oczywistej potrzeby i głośnych zażaleń/ skarg składanych przez uczniów w przesteń ani bursa, ani moja szacowna szkoła nie wpadła na to, że jeśli znacznie większa ilość osób niż zwykle podryguje przy każdym ruchu i stara się stać jak najbliżej siebie, to coś trzeba z tym zrobić. Niestety, konkluzja wydaje się zbyt karkołomna dla Odpowiedzialnych Za Ogrzewanie i grzejniki nadal pozostają niewzruszone. Posągowe. Martwe. Smutne. Szare. ZIMNE!

Ale ja nie narzekam. Grzeje mnie od środka