My.

Tagi

dobro, filozofia, ja, ludzie, miłość, szczęście

Ludzie są z natury dobrzy

Powzięłam tę filozofię jakiś dłuższy czas temu, właściwie nie wiem dokładnie kiedy. Wpływ niestety miała książka, aż tak mądra nie jestem żeby to sformułować tak ładnie, ale ciągle twierdzę, że zdanie to trafiło na podatny grunt i tylko dlatego się przyjęło. Autodowartościowywanie się.

Filozofia wygląda tak: każdy człowiek chce być dobry, dawać ludziom miłość i szczęście, samemu będąc szczęśliwym, kochanym i potrzebnym. I w sumie już.

Nie istnieją ludzie, którzy chcą zrobić innym krzywdę, bo tak, bo bez powodu, bo ze złośliwości, bo to fajne. Nie. Oni po prostu tak bardzo chcą być zaakceptowani, że robią coś, co w ich mniemaniu do tego prowadzi. I tak rodzą się plotki, naśmiewania się, małpowanie tych “fajnych” i “lepszych” przy jednoczesnym odrzuceniu mniej popularnych.I to też niekoniecznie ich wina. Głupota i słabość są niejako przypisane naszemu gatunkowi i każdy walczy z nimi mniej lub bardziej umiejętnie. Ale wszyscy się przecież staramy.

Czasem jednak znajdzie się człowiek, który już nie chce być ani fajny, ani akceptowany, twierdzi, że ma wszystko w nosie i on będzie żył jak chce, a “jeśli to Ci się nie podoba to chuj Ci w dupę”. A ja śmiem twierdzić, że to wszystko dlatego, że ktoś kiedyś zrobił coś tak podłego, że brak już wiary i nadziei. Zresztą pewnie ten ktoś tez jej wtedy nie miał.

Wydaję, się że to zbyt uproszczone, ale wyznaję zasadę, że rzeczy z natury nie są zbyt skomplikowane.

Przyjmując te filozofię byłam gotowa na pewne trudności. Bo co innego tylko tak głosić wszem i wobec, a co innego być gotowym na wysiłek doszukiwania się dobrych, choć nieszczęśliwych i zagubionych pierwiastków (niewymiernych, haha (niewymiernyyyy teeeeż liczbaaaaa)), w ludziach krzywdzących innych. Oczywista dla mnie była też konieczność zderzania się wielokrotnie z sytuacjami, które wiarę moją zachwieją ja i wystawią na próbę. Byłam na to przygotowana. Myślałam, że będzie ciężko.

Ale… nigdy nie było. Od tamtej pory jest mi naprawdę łatwiej.

szczerze

Tagi

miłość, szczęście

I teraz patrzę w bezsensownie puste okienko mojej przeglądarki poszukując sposobu przelania tego dziwnego ciepła umiejscowionego gdzieś pomiędzy żołądkiem a obojczykami w samym środku mnie. Jest to zadanie dość trudne, bo jak wytłumaczyć niewytłumaczalny z definicji głębokiego zadowolenia z rzeczywistości, podczas gdy klasówka z fizyki jest już pojutrze, a włosy, które miały być czerwone wyszły jakieś niewiadomojakie?

Ten pierwszy akapit jest bez sensu. Chyba próbuje zbyt skomplikować rzeczy proste.

Więc teraz normalnie, szczerze, bez metafor i wyszukanych słów, niepasujących przecież do powodu tak oczywistego i bliskiego, nie spowitego eteryczną mgiełką, co nie pozbawia przecież magii.

Więc chciałam napisać, że jestem szczęśliwa.

Bo mam kogoś. Kto przyjedzie pod szkołę, tylko po to, żeby mnie zobaczyć na przerwie i do kogo ja mogę jechać przez całe miasto, ciesząc się z każdej chwili długiej jazdy i emanując samozadowoleniem na zakłopotanych w tej sytuacji współpasażerów. Na kogo mogę się obrazić za stwierdzenie, że nowy kolor włosów się nie podoba i obrażać się ze świadomością, że to tylko na chwilę i wcale nie po to żeby komukolwiek było przykro. Zresztą stwierdzenie o owym kolorze i tak jest nieprawdziwe.

Mogę być jęczącym, marudzącym, niezadowolonym z życia ciężarem bez obawy, że to cokolwiek zmieni między nami i że on przestanie być szczęśliwy. (Tutaj dziękuję za chwilę w Łazienkach, w której się po raz kolejny się dowiaduję, że jest). Nie muszę udawać, że mam dobry humor, że nie jestem zmęczona, że nie wściekam się na cały świat bez powodu. Moje słabości nie są tajemnicą, bo Ty mnie chcesz razem z nimi, prawda?

Nie muszę udawać, że nie kocham, że mi nie zależy, gierki, uwodzenie, babski honor i niedostępność to naprawdę niepotrzebne frazesy (na pewnym etapie ), przydające się tylko przy przekomarzaniu się. Jestem słaba, niepewna i całkowicie zależna od Ciebie, przyznaje to nie wstydząc się zupełnie i wiedząc, że tego nie wykorzystasz. Nie chcę być inna już nigdy.

Dziękuję

Tagi

miłość, muzyka, szczęście

Dziś przypadkowo włączyła mi się piosenka w Winampie, której nie słuchałam już bardzo długo, ale gdy ostatni raz ją słyszałam zareagowałam dokładnie odwrotnie niż nakazuje jej tytuł. Tylko dlatego, że tak bardzo do mnie wtedy pasowała. Przypomniało mi się nagle wszystko co działo się ze mną wcale nie tak dawno temu, kilkanaście miesięcy wstecz. I teraz tym bardziej doceniam to wszystko co mam. Jestem tak bardzo szczęśliwa. Dziękuję.

Guns And Roses- Don’t Cry

Talk to me softly
There’s something in your eyes
Don’t hang your head in sorrow
And please don’t cry
I know how you feel inside I’ve
I’ve been there before
Somethin’s changin’ inside you
And don’t you know

Don’t you cry tonight
I still love you baby
Don’t you cry tonight
Don’t you cry tonight
There’s a heaven above you baby
And don’t you cry tonight

Give me a whisper
And give me a sigh
Give me a kiss before you
tell me goodbye
Don’t you take it so hard now
And please don’t take it so bad
I’ll still be thinkin’ of you
And the times we had…baby

And don’t you cry tonight [...]

And please remember that I never lied
And please remember
how I felt inside now honey
You gotta make it your own way
But you’ll be alright now sugar
You’ll feel better tomorrow
Come the morning light now baby

And don’t you cry tonight [...]

Teraz już nie muszę tego słuchać. Teraz już wszystko jest tak, jak być powinno. I nigdy już nie pozwolę żeby było inaczej.

Bo wie pani…

Tagi

szczęście, tramwaj, warszawa

“Wszystkiego dobrego… Bo ja dla pani królewno, to bym zrobił wszystko, wszystko… Bylebym tylko miał znowu te 20 lat.”
Smutny obrazek dziś w tramwaju. Człek wpływowy i bogaty na oko i na uchu, trochę zawieczony, ale dzielnie trzymający głowę prosto. Człowiek inteligenty, pracujący dla elit. Pijany rozprawiający o moich łydkach i innych partiach ciała. “Bo wie pani… Co z tego, że ja się upiłem. Każdemu się zdarza. A on jeszcze tak mnie oszukał…”
I właściwie nie wiem kto i dlaczego, bo wszechobecny turkot kół i grzmienie silnika zagłuszało poplątane słowa i tak niewyraźnie i wypowiadane z niejakim trudem przez jegomościa. Jegomościa, który opowiedział o martwej żonie w łóżku i o tym, że łydki w kobiecie są najważniejsze. Jegomościa świecie przekonanego, że to co mówi jest sensowne i ważne i z niejaką ulgą przyjmującego swój własny stan. Wreszcie miał usprawiedliwienie, żeby mówić to, co naprawdę chciał. Jeden z bardziej nieszczęśliwych ludzi, jakich widziałam.
I znowu w takich chwilach doceniam to wszystko co mam. Wszystko co daje mi nadzieje i siłę, a o czym kiedyś nie ośmielałam się nawet marzyć. Dziękuję.

Maj

Tagi

maj, miłość, przyjaciele, szczęście

Niezaprzeczalnie mamy maj. Pierwszy, w którym wszystko jest tak, jak w stereotypie. Pachnący bzem i obezwładniający słońcem. Piękny tak, jak się zawsze o tym marzyło. Wszystko jest tak jak być powinno. Czuję się kochana i potrzebna, kocham i potrzebuję. Mam przyjaciół na których zawsze mogę liczyć. Strach przed utratą tego wszystkiego wydaje się jedynym problemem, który jednak w pewnym sensie tylko dodaje kolorytu każdej chwili.

Jestem szczęśliwa. Maju, trwaj niezależnie od pory roku. Wiem, że to możliwe.

Manifeścik

Tagi

miłość, szczęście, słowa

Napisałabym coś. Wyszukała najpiękniejsze słowa jakie znam. Te których nie znam, wymyśliłabym. Wyzwalałyby pachnące skojarzenia, słoneczne myśli i dźwięki o miękkości kociego futra. Mówiłyby o wszystkim. O tym, że słońce, mimo, że nigdy nie obejrzane dokładnie, jest takie piękne, o tym, że na dachu usiadła sroka i o tym, że można śpiewać i tańczyć, ot tak, po prostu. Bo właśnie można. I o tym, że nic nie trzeba, że wszystko wybieramy sami i ten wybór jest najpiękniejszym z darów. I o tym jeszcze, że bluszcz na oknach wypuszcza pąki i że ktoś nie szuka gwiazd na niebie.

Ale nie napiszę tego wszystkiego. Bo owszem, mogłabym. Słowa popłynęłyby szybko, na parę akapitów. Pozornie tak łatwo pisać o rzeczach pięknych. Przycinać pod miarę słów, odrzucać kawałki, które wydają się mniej ważne, a tak naprawdę bez nich całość nie jest już taka sama. Mogłabym posłużyć się półśrodkami, może i wymownymi, ale… Są rzeczy, uczucia i ludzie, których opisać się nie da. Pozostaje tylko cieszyć się że są. I dziękować.