Rycerz Entropii

Tagi

bałagan, entropia, ja, środa

Ha, jakaż jestem przebiegła i zaskakująca, skomplikowana i nieprzewidywalna! Jakże niezmierzone są pokłady mojej niecności i przewrotności. O ja zła! Ja, która łamię wszelkie normy i konwenanse, która nie ma w poważaniu praw obowiązujących we Wszechświecie. Wojownik Bałaganu, Rycerz Entropii, Amazonka Nieuporządkowania! Która w pogardzie mając niebezpieczeństwa nie waham się przed wystawieniem się na smaganie zimnym wiatrem krytyki wynikającej z zaskoczenia i strachu przed nieznanym. Nie boję się wyłamywać ludzi ze schematów, pokazywać im, że można inaczej, że tak naprawdę NIC NIE JEST NIEMOŻLIWE, że wystarczy wierzyć i mieć nadzieje, nawet jeśli zdaje się, że do obrania tej innej drogi potrzeba znacznie więcej samozaparcia, niż posiadamy. Znacznie więcej samodyscypliny i wysiłku, niż gdybyśmy pozwolili biec wydarzeniom swoim własnym, utartym torem. Ale NIE! Stereotypy i przyzwyczajenia nie są prawem kardynalnym, zawsze mamy wobec nich prawo osobistego, moralnego veta! I patrzcie na mnie, oto ja daję Wam przykład! Ujarzmiam swe lenistwo, zwalczam skłonność do braku działania, wyzwalam się z okowów rutyny!

Tak proszę Państwa! Napisałam notkę w środę.

Będzie cieplej

Tagi

miłość, przedstawienie, przyjaciele, staszic, szkoła, warszawa, wilno, środa

Znów chce mi się pisać. Znak niezawodny, że moje życie tutaj się w miarę unormowało. Wcześniej byłam zajęta przypominaniem sobie tego specyficznego sposobu życia i chyba w końcu mi się udało. Czuję, jakby w mózgu zapaliła mi się lampka i rozległ się głos “tak wygrała pani mikrofalówke”, któremu akompaniują chóry anielskie. Cóż, zaczynam się rozpędzać.

Fakt, że wklepuje tutaj literki jest co najmniej dziwny. Od przedwczoraj nie miałam nawet chwili odpoczynku, a dziś jest środa, która, jak wszystkie środy, jest najgorszym dniem tygodnia. Niemożliwe stało się faktem- w tym roku mam jeszcze gorszy plan niż w zeszłym. Każdego trzeciego dnia tygodnia niekoniecznie dużą radością wychodzę na spotkanie dwóm godzinom polskiego, matematyce, fizyce, chemii, biologi i geografii. Jedyny raz w tygodniu mam osiem godzin- bo na końcu jeszcze religia, która wymaga chyba największego zaangażowania ze wszystkich godzin. Ale mi przecież ciągle mało! Muszę mieć jakieś dziwne, nieuświadomione masochistyczne skłonności bo w całej mojej wspaniałomyślności dla samej siebie, dołożyłam sobie na dokładkę dwie godziny angielskiego. Jak dzień ma być popsuty, to czemu nie cały?

Kolejna ważna kwestia- wyjazd do Wilna, a konkretnie, związane z nim wydarzenia dnia dzisiejszego. O zbyt długim i zbyt nudnym wykładzie o historii tego miejsca wspominać nie będę, bo jedyną korzyścią (?) było odkrycie, że jestem w stanie sprawić, że prawie wszystkie długopisy których dotknę, przestają działać. Ale, żeby była jasność- nie dotykałam ich po to, aby robić notatki. Lecz, wracając do rzeczy ciekawszych… Byłam naprawdę mile zaskoczona dziś rano postawą mojej klasy. Mimo drobnych problemów z obsadą, poczułam, że paru osobom naprawdę zależy, żeby pomóc w przedsięwzięciu jakim jest spektakl o Poetach, za co chce im wszystkim bardzo podziękować. I tak tego nikt nie przeczyta, ale wyrazić się gdzieś musiałam

No. I chce jutro. Będzie cieplej.

Czwartek

Tagi

muzyka, wiatr, środa

Absolutnie muzycznie mi dzisiaj. Nuty wibrujące w powietrzu przyklejają się do mnie jak osad, osiadają na włosach i na rzęsach, malują zygzaki na dłoniach i tęczówkach. Kręcą włosy i polerują paznokcie. I śpiewam w tramwaju i tańczę na przejściu dla pieszych i nucę w szkolnej ławce i na spacerze. I jakbym się nie powstrzymywała i tak mimowolnie wywołuję wibrację powietrze. Nie zawsze miłe… No ale… Z pewnymi rzeczami nie da się walczyć.

A za oknem deszcz i zimno i wieje. Wiatr nachalnie łaskocze policzki i tańczy ze spódnicą do jakiejś żywiołowej meledii. Reaguję sprzeciwem, a przechodnie zainteresowaniem. Ale co poradzić… Widocznie taka natura wiatru. Uwielbia być tam gdzie nie powinien, udając, że jego natura usprawiedliwia brak taktu i szacunku. A biedne dziewczyny nie mogą nic na to poradzić.

Poza tym dzisiaj czwartek. Lubię czwartki. Bo czwartki znaczą, że przeminęła środa i że już całkiem niedaleko piątek. Czwartek jest ulgą i oczekiwaniem. Odpoczynkiem i absolutnym wysiłkiem. Środa… W środy nie jestem w stanie robić nic. Nie jestem w stanie stać prosto, nie jestem w stanie patrzeć w niebo, nie jestem w stanie się skupić i nei jestem w stanei się rozluźnić. Mogę tylko spać, a mimo to nie mogę spać, bo nie mam kiedy. Smutne. Przetrwanie każdej środy daje mi niezmienną satysfakcje i samozadowolenie. Jednak jestem taka dzielna… A piątek? No cóż. Piątek= orkiestra )