rezurekcje i ich następniki

Tagi

babcia, jedzenie, orkiestra, przyjaciele, sen, Wielkanoc

Tak tak, nie ma to jak obudzić się o 3.40.. Oczywiście obudzić się względnie, jeżeli za układ odniesienia przyjmiemy fizyczność. Bo co do obudzenia mentalnego to mogą być wątpliwości…
W każdym razie.
Wstając z łóżka w szczytnym celu nie ma się jego poczucia. Absolutnie. Absolutnie nie czuje się sakralności przyoblekania się w mundur, zakładania krawatu, zapinania guzików od marynarki. Absolutnie nie czuje się wzniosłości własnego poświęcenia. Są tylko dwie myśli… Spaaaaać…. Kaaaawyy…
Jako, że w takiej sytuacji jedno z tych marzeń jest niemożliwe do zrealizowania, wybiera się półśrodek, tj. kofeinę. A kofeina + mordercza godzina + orkiestra… No cóż efekt jest taki, że gdy już siedziałam z Buką w straży, na pytanie Izotopa “z czego się śmiejecie?” zgodnie odpowiedziałyśmy radosne “nie wiemy”.
I już nie będę się rozwodzić nad brakiem godności w kościele, gdy ściśnięci na chórze, próbowaliśmy wydobyć jakiekolwiek dźwięki, ani o deszczu, który sprawił, że chyba muszę zrobić sobie nową marszówkę… Ani o tym, że po powrocie do domu wyrobiłam normę dzienną snu, zakłócaną jedynie okrzykami M. Bajora z głośników mego taty “Rozpal mnie! Chcę mieć gorączkę!” i znudzonym głosem mej Rodzicielki “Piotr… obudziłeś dzieciaka…”. Nie będę, bo jak zacznę, to skończy się jak zwykle rozpisywaniem się o jedzeniu… O domowym chlebie mojej babci, o pieczonych wędlinach, boczku, serach pleśniowych, kotletach z serem wędzonym, zrazach, kluskach śląskich, mazurkach i wszystkich innych cudach zaserwowanych przez Władczynie Kuchni. Ah!

Laurka ;)

Tagi

bursa, musztra, sen, współlokatorka

No tak. Mieszkanie w pokoju z fajną dziewczyną ma jednak także złe strony. Dotarło to do mnie dziś rano, gdy wykonywałam najbardziej bolesną z czynności, to jest: budziłam się. Otóż jakże by inaczej, wspaniała sobota rozpoczęła się musztrą z orkiestrą na hali. Ale ja nie o tym… Zawsze dźwięk budzika w sobotę irytował mnie wręcz niepomiernie, ale dzisiaj chciałam go skrzywdzić, chciałam go obrazić i patrzeć jak płacze. A wszystko dlatego, że od poniedziałku ani razu nie poszłam spać o ludzkiej godzinie.

No cóż przez całe ferie nie widząc A, muszę przyznać, że się stęskniłam. A takie coś kończy się rozmową do drugiej w nocy, mimo ciemności zakłócanej jedynie odblaskiem od fluorescencyjnej naklejki na ścianie i tego, że poziomu dźwięku w naszym pokoju nawet w nocy nie można nazwać ciszą. Mieszkanie przy ruchliwej ulicy… Więc od poniedziałku do czwartku zostały poruszone tematy wszelakie, od Drogi Mlecznej po pokój na ziemi. Od Kosowa po ekologię i tego gościa w tramwaju. Oczywiście nie obyłoby się bez klasyki: co nam się w sobie nie podoba i bez awangardy: tylko A umie zrobić takiego ufola ze stóp. xDA głupie kawały, które normalnie zbyłybyśmy uprzejmym uśmiechem, w nocy doprowadzały do łez.

Asiuuuu…. kocham Ciebie Mimo, że nie umiesz mieszać kiślu, ani mówić “dobry wieczór” zamiast “dzień dobry”. I nawet mimo tego (ah, widzisz jaka jestem wspaniała?) że lepiej tańczysz W końcu tylko dla Ciebie podnoszę się z łóżka codziennie rano xD W końcu inaczej byś nie wstała.