Słonecznie

Tagi

miłość, optymizm, przyjaciele, słońce, wiosna

Ach, słonecznie mi dzisiaj. A przyczyn może być, ach, tak wiele.

Może to być ta zieleń, dyskretnie kontrastująca z szarością, betonowością, z odrapanymi tramwajami o zmęczonych reflektorach i paniami na wysokich obcasach, a co za tym idzie z oczami utkwionymi gdzieś tam, wysoko. I śmiesznie, i z zadziornym błyskiem w oku, i ironicznie wiosna na paluszkach wchodzi tam, gdzie się prawie o niej zapomina. I rozświetla chodniki, i wkrada się w szpary, i zazielenia rzęsy i rozkwita włosy. Zdejmuje kurtki, zaróżowia okulary i roziskrza źrenice. I powietrze bardziej zielone. I lżejsze. I bardziej moje, bardziej bliskie.

A może to słońce, które trochę nieśmiało, ale jednak natarczywie, trochę jeszcze z niedowierzaniem, ale pewnie wygląda co jakiś czas i rozgrzewa czubki głów. Wyzwala zapachy, oślepiając, ukazuje to wszystko, czego się nie widzi zazwyczaj. Że to drzewo na “patio” rozkwitło, ach jak pachnąco, że te ławki wcale już nie są mokre, a białe plamy na chodnikach, wcale nie są uciążliwe, a tylko zwracają uwagę na to, że nie jesteśmy tutaj sami, że nie tylko nam się chce dzisiaj śpiewać.

A może to to, że przyjaciele są i będą. Że jest kogo zmierzyć na matematyce linijką, kogo kopnąć pod stołem na angielskim i kogo ugryźć w palec w ferworze dyskusji czemu akurat ta strona boiska jest lepsza. Pertraktacje kończą się obustronnym “nie, ale jak wolisz to naprawdę możesz stać tutaj’”. I jest z kim się śmiać, i jest z kim tańczyć do muzyki słyszanej tylko w głowie. I pokłócić się w ławce angażując wszelkie możliwe argumenty. I jest na kogo liczyć. Zawsze.

Może to być też zwykły sok pomarańczowy z zieloną nakrętka i żółta paczka M&Ms zjedzona w tramwaju, kobieta która na kichnięcie odpowiada uśmiechniętym “na zdrowie”, czy uwielbiani piosenkarze przede mną w kolejce w Carrefourze. Może to też być mały rezolutny chłopczyk na kolanach u babci, z całą dobitnością stwierdzający dość smutną prawdę. Mianowicie “Bez siusiaka to się nie pojedzie autobusem”. Nie wnikam.

Powodów MOŻE być wiele.

Ale wcale nie musi. Bo jest jeden. Niewymieniony.

pomarańcze i uśmiechy

Tagi

optymizm, pomarańcze, przyjaciele, staszic, uśmiech

A ja śpiewam i tańczę, i jem pomarańczę… Lalalala

Trafnie dość. Tak taaak to będzie kolejny optymistyczny manifest. Przedawkowałam ilość cytrusów, co nieodmiennie prowadzi do stanu, gdy muszę się gdzieś uzewnętrznić. Zresztą ogólnie dzień miły dość. Klasówka z chemii nie zaskoczyła poziomem trudności, a hiszpański zaskoczył nadspodziewaną ilością punktów na sprawdzianie. Za to ja zaskoczyłam, że się nie zabiłam o własne nogi na tańcach. No i że nie zabiłam Szanownego Partera, który zresztą miał czelność mnie deptać (tak podeptałeś mnie ty, podeptałeś). Póżniej zaskoczyły moje umiejętności fizyczne przy robieniu zadaneczek na jutrzejszą klasóweczkę. O i zaskoczyło jeszcze, że nie ma jutro biologii. I to, że koledze wyszedł sinus zamiast cosinusa.

Pozytywnie.

Więc pozytywnie zaskoczona kotynuuję moje nudne życie.

I jeszcze chciałam zapisać, że uśmiech jednak się przydaje. Nie od dziś szczerzę się do każdych źrenic, które nie boją się na mnie spojrzeć. Atakuję uprzejmością, która czasem spotyka się z odwzajemnieniem, czasem zdziwieniem, a od czasu do czasu z robawieniem dostrzegam, że ofiara ma ochotę mnie zdzielić torebką/ parasolem po głowie w odruchu samoobrony. No ale mniejsza z tymi reakcjami, bo podobno liczą się chęci. I podobno to wszystko gdzieś tam krąży i krąży i z uśmiechu w uśmiech, i slalomem, i hop z dziecka na staruszkę, i z kota na pana w kapeluszu. I widocznie ten pan w kapeluszu był bardzo miły, bo jak tylko wyczuł, że tego potrzebuję, to przekazał strumień zielonego światła zmęczonej pani w tramwaju, która podładowała wczoraj moje baterie, gdy były na wyczerpaniu. I z tego miejsca oficjalnie i publicznie tej pani pragnę bardzo podziękować. Zresztą nie tylko tej pani. Wszystkim tym, którzy wzięli udział w tym maratonie podając sobie z ust do ust pochodnię. Z oczu do oczu i z rąk do rąk. Dziękuję

beztytule

Tagi

miłość, optymizm, życie

Twór beztytularny mam ochotę stworzyć. Próbowałam wszystkiego. Urocza ocena w systemie binarnym z fizyki nie zmieniła mojego stanu. Podobnie też z arcynudnymi rekolekcjami i dwoma godzinami tańca w mojej szanownej szkole. Nie wspominając o walce o bułkę maślaną z kolegą i o robieniu z niego afgańskiego terrorysty. No nic nie pomaga. Mam ochotę skakać, gadać, latać, krzyczeć i być ‘małą kudłatą piłeczką’ jak to określaja tzw. ‘niektórzy’. Pozdrowienia dla niektórych, którzy na szczęście tego nie czytają.

A ja nadal chcę mówić o rzeczach. O tych malutkich oświecających życie skromną, nieśmiałą magią i o tych wielkich, które świecą tak mocno, że ich sie nie zauważa. I o tych chmurach nad Pałacem Kultury i o skrzypku w tramwaju i o kanapce z trzema rodzajami sera plesniowego i zurawinami i czerwonymi winogronami. Mhh… Tak o kanapce najbardziej. I mam ochotę pisać, bazgrać, mazać, zamalowywać, kaligrafować, kraktować. Niszczyc biel w nudnych zeszytach, obrazić się na wzory i dysocjacje. Są ważniejsze rzeczy do uwiecznienia. I chcę kręcić się, skakac, latać, biegać, tańczyć. Śmiać się dokładnie tak, jak “prawie dorosłej dziewczynie” już nie wypada. Zbyt głośno i w złych momentach. Tak, że przyjaciółka rozgląda się zakłopotana wokół, rejestrując zniesmaczone spojrzenia. A mnie rozpiera, rozpiera! I wszystko to robię i nie mam dość. I szczerzę się jak głupia, i nawijam i śpiewam pod prysznicem. I wciąż mi mało, i nadal chcę śpiewać, myśleć, marzyć, tęsknić, kochać!

Kochać chcę najbardziej.