Walka

Tagi

bałaganiarstwo, nuda, sprzątanie, ubrania

Naprawdę ze mną źle. Moje życie stało się obce dla mnie do tego stopnia, że wzięłam się za sprzątanie tej góry bluzek, spódnic i spodni, wylewającej się przy każdym otworzeniu szafy na środek mojego pokoju. Najgorsze jest to, że nawet nikt mnie do tego nie zmuszał, po prostu tak strasznie mi się nudziło, że musiałam sobie znaleźć jakieś zajęcie. Dobrze, że nie wzięłam się za wymienianie wody rybkom w akwarium, bo wtedy zaczęłabym się o siebie naprawdę niepokoić.

Powinnam się już nauczyć, po tylu latach, że przed braniem się za tak karkołomne przedsięwzięcie powinnam uzbrajać się co najmniej w kubek herbaty na uspokojenie, noktowizor i saperkę. Niestety, jako, że rzadko robię akurat to, co powinnam, nie uzbroiłam się i do mojej małej misji przystąpiłam z gołymi rękami. Na rozgrzewkę wybrałam szufladę z bielizną, która okazała się skarbnicą pasków, szalików, apaszek i (sic!) paragonów na obuwie z HMu. Nie wiem skąd to się tam wzięło, ale chwilę później doszła jeszcze metka od klapek. No cóż.

Myślałam, że jestem gotowa na clue programu, czyli komodę. Nie byłam. Z każdą sprzątaną szufladą pytania takie jak “o matko, co to jest!?” czy ” jak ja mogłam w tym kiedykolwiek chodzić?” powracały jak bumerang, za każdym razem uderzając mnie w tył głowy z coraz większą siłą. Bliska depresji z ulgą przyjęłam propozycję wyjścia gdziekolwiek wypływającą z zewnątrz i jaśniejącą na ekranie monitora jak światełko na końcu cuchnącego tunelu. Propozycja ta okazała się idealnym pretekstem, żeby uwolnić się od krępujących mnie długich rękawów wypełzających z każdej szuflady i nogawek spodni atakujących mnie zza pleców, z kufra. Po paru zdecydowanych ruchach zastraszone grzecznie ułożyły się na swoich miejscach, a ja mogłam odejść z poczuciem jako tako wygranej walki. Szczerze mówiąc wątpię żebym wygrała wojnę. Moje własne bałaganiarstwo nieraz już dowiodło, że wystarczą mu dwa tygodnie, aby wszystko powróciło do poprzedniego stanu.

“Bałaganiarstwo” zresztą jest złym słowem, bo przez przemówienia mojej matki nabrało stanowczo pejoratywnego znaczenia. Znacznie ładniej brzmi “nieszablonowość” czy “nie poddawanie się schematom”, “spontaniczność” i “posiadanie artystycznej duszy”. I tego się trzymajmy. Ja nie bałaganię tylko nadaję rzeczom i pomieszczeniom cieplejszy, bardziej osobisty charakter, nie gubię rzeczy, tylko pozwalam im na znalezienie swojej własnej drogi, nie żyję w nieładzie, ale wprowadzam nową definicję uporządkowania. Ile mogą słowa, prawda?

Wylinka

Tagi

nuda, orkiestra, wakacje

Zaczynam ten post chyba czwarty raz i za każdym razem po napisaniu pierwszego zdania z lubością i lekkim rozczarowaniem wciskam klawisz ze strzałką w lewo. Nie mogę znaleźć żadnego tematu, który, tak jak zwykle sam zacząłby się opisywać, a ja byłbym jedynie bierną obserwatorką moich dłoni na klawiaturze. Może to znaczyć tylko jedno: ja NAPRAWDĘ się nudzę.

Dwa dni z rzędu spędziłam siedząc w letargu przed komputerem i przeglądając jakieś idiotyczne, kontrowersyjne, “opiniotwórcze” blogi i strony z żartami. Z tych pierwszych nie wyniosłam nic, z tych drugich jeden świetny kawał, którym zdążyłam już uraczyć (oczywiście multimedialnie, bo nie chce mi się ruszyć z domu) połowę znajomych. I poza tym nic. Spędzam wakacje na sublimowaniu do powietrza i obserwowaniu mojego ciała, które zaczyna zachowywać się jak wąż podczas wylinki. Zmieniam skórę na letnią, przystosowaną do ogólnego nicnierobienia.

Nie wiem, jak długo bym tak wytrzymała. Na szczęści dziś próba orkiestry, na którą będę się musiała ulotnić za jakieś czterdzieści minut. Później nasz gorliwy kapelmistrz zorganizował nam trzy koncerty, trzy dni z rzędu. Pozostaje jeszcze opcja wybrania się do Staszyca na malowanie sali, ale jakoś tak… Daleko? No nic. Byle wytrzymać do 10 lipca. Wtedy jedziemy do Włoch na jakiśtamfestiwal do Notaresco. Do tego czasu chyba popadnę w stan hibernacji.

Walka

Tagi

język polski, nuda, szkoła, walka

“Ginę… Ach krwawią rany w mym umyśle. mózg wylewa się uszami, życie ucieka, odpływa, wycieka ze mnie… Jeszcze chcę je złapać, jeszcze walczyć, jeszcze trzymam moją jedyną broń w dłoni, jeszcze mam otwarte oczy. Jeszcze próbuję zachować świadomość, oddzielić mój głos i tych parę wyobrażonych głosów, od tych otaczających mnie z każdej strony. Zrozumienie tego, co się dzieje wokół mnie może być wybawieniem. Ale ja już nie mam sił. Pooli nadzieja odpływa, prawie znika, wraz z upływającym czasem (nie powinno być odwrotnie?), a Ich słowa, jakby spoza mojego świata, zamiast cokolwiek wyjaśnić, tylko tłumią sens, wpychają się jak wata do uszu, zatykają nos, zasłaniają oczy, których powieki… Ach, takie ciężkie. Ale ja ciągle walczę, mimo że bez poczucia sensu i celu, bez identyfikacji z tą batalią. Ale i tak coś w środku (na pewno? Może to coś z zewnątrz…) nie pozwala poddać się do końca, praktycznie wbrew mojej woli. O ile lepiej byłoby przestać się już męczyć… O ile łatwiej… Ale ja jeszcze jestem. Nie, nie zasnę, nawet mimo tego, że ta lekcja jest tak cholernie nudna.”

Cytat z mojego notesu, który leżał na ławce podczas lekcji polskiego. Wymowne.

I w końcu nie zasnęłam, chociaż, gdy pisałam to coś, moja pozycja była już zbliżona do horyzontalnej.

Radosna twórczość ponadprogramowa

Tagi

nuda, pisanie, polski, staszic, szkoła

(tekst napisany na lekcji języka polskiego, więc styl z wiadomych przyczyn nie najlepszy. Mogłabym zmienić, ale przepisuję w oryginale, aby wiernie oddać co robią uczniowie podczas wszechogarniającej sennosci, jaki to ma wpływ na tok myslenia itd.)

Język polski w matematycznej szkole. Bez wątpienia najbardziej rozwijająca lekcja w całym rozkładzie zajęć. I wcale nie chodzi o taran humanizmu dobijający się do wrót naszych spaczonych obliczeniami umysłów. Nie chodzi o wiersze starające się poruszyć w nas najczulsze struny, co zwykle i tak kończy się niemożliwą do zniesienia kakofonią dźwięków. Nie. chodzi po prostu o nudę.

Człowiek, który walczy z nudą, walczy niejako o przetrwanie. Każda sekunda jest zmaganiem się z samym sobą, z władną ciężką głową, która najwyraźniej bardzo pragnie opaść na ławkę i z przemożną chęcią wydania głośnego, pełnego bólu jęku. Walka to nierówna, bo Czas, nasz główny przeciwnik, uczestniczy w niej od zawsze i jeżeli weźmiemy pod uwagę doświadczenie, jakie zdobył w wojnie z wieloma pokoleniami uczniów, jego możliwości, ilość sojuszników, odczytujących całe teksty Mikołaja Reja na lekcjach, nic dziwnego, że jego metody walki są tak dopracowane i trudne do pokonania. Ale uczeń nie jest bez szans. Istota przykuta łańcuchem obowiązku do drewnianego krzesełka nigdy sie nie poddaje. Kreatywność, wyobraźnie i spryt staczają na ujście z życiem z dwugodzinnej męki.

I tak rozejrzyjmy się wokół… A. leży na swojej ręce. Jest gdzieś daleko myślami. Taktyka sprawdzona, odwieczna i najczęściej wybierana przez skazańców. Błądzenie po ciekawszych zdjęciach miejscach niż duszna sala jest dość skuteczną tarczą przeciwko wirusowi humanizmu. Szkliste oczy zapatrzone w dal i ręka, która tylko z przyzwyczajenia trzyma długopis. Oby tylko nie zapomniała mrugać. Znaczy A., a nie ręka.

Po prawej stronie M. ćwiczy cierpliwość. Już trzecią godzinę z linijką w ręku stawia stawia kreskę za kreską. Efekt jest dość interesujący. Trójkolorowy obrazek zamiast zeszytu to też coś.Obrazek narysowany idealnie symetrycznie i z dokładnością co do milimetra. Doskonałe ćwiczenie charakteru.

Poszukujmy dalej obiektów do badań. Przede mną K., przedstawiciel grupy cierpiących artystów. Zamiast notatek, uważnego śledzenia słów polonistki, szaleństwo w oczach i rysunki w zeszycie. Z doświadczenia wiem, że tego typu taktyka jest dośc skuteczna. Czas zostaje zapomniany, a to jest najlepsza broń przeciwko niemu. Niestety metoda bywa dość zawodna- zależna od tzw. “weny”, która bywa równie kapryśna, co moja kotka nestorka.

Są też inne metody walki. Powrót do korzeni- wróżby rodem z podstawówki, czy wręcz przeciwnie- mp3 i komórka. Pozostaje też najbardziej ryzykowna rozmowa ze współmieszkańcu, ale tego nie polecamy. Nauczyciel jest godnym przeciwnikiem, natychmiast zauważa wszelkie przejawy niesubordynacji i je każe. Robi to nawet jeśli rozwijamy się w dziedzinie, której naucza… czytając książkę pod ławką, kształcimy się i pracujemy nad językiem, poszerzamy słownictwo i pracujemy nad światopoglądem. Konspiracja powodowana groźną wykrycia rozwija nasz spryt umiejętność radzenia sobie w stresowych sytuacjach. Rysowanie kształtuje nasze artystyczne dusze, pokazuje nowe horyzonty, rozwija podzielną uwagę, a gdy zagłębiamy się w sobie, kto wie jakich odkryć możemy dokonać? To właśnie teraz rodzą się Wybitni. Godziny spędzone w ławce są najlepszą szkoła la wszystkich ludzi, którzy w przyszłości chcą być Kimś.

I niech mi ktoś powie, że nie warto być stałym uczestnikiem zajęć z języka polskiego? Chociazby tylko po to, aby pracować nad własnym charakterem… Cieszmy się z tego i korzystajmy pełnymi garściami. Wmawianie sobie, że warto, to nasza ostatni deska ratunku

4 minuty przed końcem drugiej godziny polskiego

Martika

Kurz pod mikroskopem

Tagi

ferie, nie chce mi się, nuda

Dopiero trzeci dzień ferii, a ja już się nudzę tak, że prawie nieopisywalnie. I wcale nie jest pocieszająca myśl, że to wszystko moja wina. Bo gdzieś tam są znajomi. Wystarczy zadzwonić. Gdzieś tam są książki. Wystarczy otworzyć. Ale to wszechogarniające “nie chce mi się”, sprawia, że jedyne co robie to siedzę na niewygodnym krzesełku i stuk stuk stuk piszę. Ale nawet tego mi się już odechciało.

Byle do jutra.
Jutro orkiestra.