matematyka i szampan

Tagi

matma, matura, migrena, orkiestra, szampan

Boli mnie głowa…

I oczywiście wszystko jest przeciwko mnie w tej sytuacji. Mój tatuś kupił sobie nowe kolumny co jest równoznaczne z puszczaniem non stop czegoś co brzmi jak Vivaldi na zmianę z czymś co brzmi jak… w sumie nie wiem jak brzmi to po prostu dziwne i denerwujące. Poza tym mój brat dostał grę na święta, której autorzy wspaniałomyślnie wymyślili bardzo rozbudowaną ścieżkę dźwiękową, która idealnie wpada w akurat w tę czestotliwości w których bolą mnie oczy. Nie mówiąc oczywiście o tym jak irytująco głośno gotuje się mleko, czy smaży sie jajecznica…

Oczywiście musi być też coś ekstra? Moja migrena zawsze ma wyczucie chwili- 16.30 jest idealną porą, żeby głowa zaczęla mnie boleć. Jestem pełna podziwu dla zbrodniczego kunsztu wyżej wymienionej- o 17.00 zaczyna się próba z orkiestrą. A ja siedze koło Prezesa.  A Prezes gra na lirze. A lira… ech no jak ktoś nie wie jak brzmi to niech pomyśli o najgłośniejszych dzwonkach (no dobra, niech będzie po ludzku- cymbałkach) jakie może sobie wyobrazić. No. To teraz dodajcie do ich dzwięku to takie świdrujące bdziiiiiiiiiiiiig i mamy lirę. Która jak już powiedziałam siedzi koło mnie. Która siedzi jak już powiedziałąm z Prezesem. A Prezes lubi grać na lirze, więc gra nawet w pauzach…

Warta zauważenia jest też rola szampana na próbie… Przecież to nasze ostatnie spotkanie przed Sylwestrem! No i wszystko ładnie pięknie, miło, złożyliśmy sobie życzenia, byliśmy radośni i życzliwi itd. No, tylko, że od szampana zawsze boli mnie głowa…

A wszystko dlatego, że zaczęłam robić matury z matematyki…

twarzą w tort

Tagi

impreza, matma, pochodne, staszic, szkoła

Nic nie może porównać się z uczuciem gdy popijasz lekarstwo, absolutnie nie do przyjęcia w smaku, po każdym łyku odstawiając na biurko kubek, a gdy ponownie po niego sięgasz okazuje się, że wypiło się już wszystko i pozostał jedynie przeraźliwie gorzki osad na ustach. Mimo oczywistej ulgi poczułam dziwne rozczarowanie. Może mam potrzebę udowadniania sobie jaka jestem dzielna?

Ale jakże mam nie byc dzielną po ponad tygodniu smarkania, kichania, łykania tabletek i popijania herbatek, zarażania społeczeństwa i unikania WFu? M jest chora i już.

A tak naprawdę to piszę tutaj, bo mam jutro klasówkę z matematyki. Wydarzenie to, samo w sobie złe i okrutne ma jednak pewne dobre następstwa (przedstępstwa?) bo motywuje do robienia rzeczy twórczych kiedy obejrzało się już wszystkie obowiązkowo oglądane strony i nie ma dalej jak się wymigiwiać od powtórki z badania przebiegu zmienności funkcji. Zresztą znając życie nasza nieoceniona Pani Profesor i tak da nam taki przypadek na którym cała klasa się wyłoży, więc po co to wszystko? Marność, marność i wszystko marność, jakby powiedział pewien prorok.

Nic to, zwłaszcza, że wyżej wymienioną Panią Profesor pragnę pozdrowić, z racji zaskakująco miłych i wyrozumiałych reakcji z jej strony w tygodniu ostatnim: Piątek po imprezie czwartkowej, w klasie 21 osób w tym kilka umiera na ławkach podczas dwugodzinnej matmy (spośród których trzy spały u znajomego znajomych, po czym brały prysznic w szkole niecnie wkradając się na WF niczemu nie winnej klasy drugiej. Spośród których jedna oberwała ok godziny 4 tortem twarz. A raczej ktoś wsadził jej twarz w tort. Zresztą nie wnikajmy z szczegóły. Zgadnijcie tylko kto był tym wybrańcem….)

A dzisiaj w końcu się zebrałam i uprałam biedną kurtkę z tortu

pochodne

Tagi

klasówka, matma, staszic, szkoła

Jutro mam klasówkę z matematyki.

W związku z czym wczoraj cały dzień robiłam geografie, po czym oglądałam Casino Royal. Aby jeszcze lepiej przygotować się do sprawdzianu czytałam podręcznik z chemii, odkurzałam swój pokój, a po przyjeździe do bursy prowadziłam pouczającą rozmowę z Asią.

Później wybrałam się do Arkadii. Przecież MUSZĘ kupić sobie wodę do picia!

i obejrzeć trochę butów;

i okularów przeciwsłonecznych;

i koniecznie muszę kupić kartę pamięci do telefonu!

Po powrocie postanowiłam wziąć się solidnie do roboty przegrywając muzykę na telefon i sprawdzając czy na pewno działa. Później zjadłam karpatkę.

Kończąc tę notkę, czuję, że zrobiłam absolutnie wszystko co mogłam. Napawa mnie to dumą. Niestety z racji wyczerpania alternatywnych sensownych zajęć muszę w końcu się zaprzyjaźnić z pochodnymi.

(jest godzina 22.46)