O my God?!

Tagi

jedzenie, murzyn, orkiestra, pizza, współlokatorka

W końcu dzień, po którym jest co pisać.

Zaczęło się jękiem wprost z dna mej umęczonej duszy na dźwięk budzika. Po krótkim okresie zastanawiania się czy ja na pewno go usłyszałam zebrałam wszystkie swe siły i zaczęłam zastanawiać się co teraz. Najpewniej był jakiś cel w tym, że zerwałam się o tak nieludzkiej porze, jaką jest godzina ósma rano. No tak… Koncert w Piasecznie.

Nie wiem jak, ale udało mi się jakoś zapakować w mundur, znaleźć krawat, a nawet znaleźć buty, które już dawno wpisałam na listę mienia zaginionego z dopiskiem w nawiasie “bezpowrotnie?”. Nie wiem jak dotarłam na miejsce i dzielnie usiłowałam się nie uświadamiać sobie, że mimo, że środek lata jest faktem bezdyskusyjnym, to jest mi przeraźliwie zimno. Bez przygód osobistych, ale oglądając mniejsze lub większe przygody współtowarzyszy dojechałam na miejsce, gdzie zadziwiłam samą siebie odnajdując jedną z priorytetowych rzeczy w życiu każdego człowieka. Nie, nie była to nadzieja, miłość, czy sens życia. Była to za to przyzwoita łazienka w budynku Urzędu Miejskiego, podczas gdy reszta orkiestry rozkoszowała się pobytem w, eufemicznie mówiąc, zbrązowiałym Toi-Toi’u.

Koncert, jak to koncert- nie zaskoczył. Było, zgodnie z przewidywaniami i oczekiwaniami, tragicznie. Zmniejszony skład orkiestry i przerwa poitaliańska stanowczo nie oddziałuje dobrze na jakość naszej gry. Bywa. A później powrót, ponownie połączony z obserwacją przygód mniejszych i większych. Z racji o dbałość smaku potencjalnych czytelników, nie wdaję się w szczegóły.

Nie mam siły, krzyczało moje całe ciało po powrocie do domu. Po czym moje palce wystukały na komórce treść SMSa, którego wynikiem było wytoczenie się z domu w stronę miasta w celu udania się na pizze z Aśką, Współlokatorką Mą Z Przerwą Na Wakacje. Od zawsze mówiłam, że moim życie kierują wyjątkowo logiczne ciągi przyczynowo skutkowe.

Więc idę, nadchodzę, kroczę przed siebie. Widzę ciemną plamkę na rowerze. Z plamki robi się Murzyn, który przejeżdża na chodnik, po którym akurat idę i zatrzymuje się koło mnie. Po serii “o my God”, stosowanych jako przecinek dowiaduję się, że mówię najlepiej w Płońsku po angielsku, że jestem bardzo good-looking i w ogole o my God beautiful, że jest samotny, pochodzi z Nigerii, sam jada, gra w piłkę i o my God, że mam takie trudne imię. I że to nie szkodzi, że mieszkam w Warszawie bo on do mnie może przyjeżdzać i będziemy się meet i smile i o my God. Po wdzięcznym wykręceniu się od zostania jego przyjaciółką poszłam w stronę miejsca spotkania, z zadowoleniem odnotowując fakt lekkiego zmniejszenia się moich kompleksów. O my God!

Pizza… Tak, trzeba przyznać, że to jedna z tych rzeczy, które sprawiają, że świat staję sie bardziej kolorowy. Niepozorny lokal odwiedzony pierwszorazowo zadziwił różnorodnością i obfitością menu a także sposobem podania dań. Przyzwyczajona do standardu miejscowych pizzerii z miłym zaskoczeniem odnotowałam fakt eleganckiego podania przystawek i pizzy. Duża na pół zwykle jest po prostu połową placka na talerzu, tutaj okazała się kompozycją kilku kawałków i bazylii. Jedyny minus to zła kolejność podawania dań, ale nie można mieć wszystkiego, zwłaszcza, że byłyśmy w nastroju, który pozwalał na nie zwracanie uwagi na drobiazgi. Do tej pory bolą mnie policzki od uśmiechania się. Plotki czasem są przyjemną rzeczą.

Idziemy na spacer, jakże. Idziemy dzielnie dochodzimy do stadionu, przechodzimy przez Dziurę W Ogrodzeniu. Nie, wcale nie było ciężko… Wcale… NIC mi nie przeszkadzało przy przejściu przez nią. Mwh. Masakra. I to wcale nie jest śmieszne, że moje rozrośnięte płuca prawie, że uniemożliwiają mi u przechodzenie przez wąskie szczeliny.

Siedząc na plastikowych krzesełkach, zastanawiając się nad tym czy tam były drzewa czy nie było, nam po prostu dobrze. Nawet mimo tego, że okazało się, że nie jesteśmy w stanie zebrać śliny w ten charakterystyczny dla brutalnych samców sposób. Tak z efektem dźwiękowym, znaczy się. Może to kwestia anatomii, nie wiem, bardzo proszę o wyjaśnienie jak to się robi, bo mimo wielu prób nie udało nam się do tego dojść. Było nam dobrze do tego stopnia, że mimo zimna, zachodzącego słońca i zapadającego mroku nie chciało nam się wracać. “Babciu, przyjedź po mnie…. Ale jeszcze nie teraz…”. Moja Asia :*

Miau!

Tagi

jedzenie, kot, lenistwo, przyjaciele

Jak zwykle.

Staram się cokolwiek napisać, a moja kotka, nie zważając na delikatne potrącania dłońmi i dyskretne aluzję w najlepsze zasypia na środku klawiatury. Ma w nosie to, że mi przeszkadza i że ja przeszkadzam jej. Ona po prostu musi spać tu i teraz. Podziwiam ją za to.

Podobnie ma się sprawa, gdy akurat nie robię żadnej rzeczy, której wykonywanie mogłaby mi jakoś zakłócić. Gdy nie czytam książki, na której mogłaby położyć swój szanowny, nestorski łeb idealnie w miejscu, które właśnie starałam się przeczytać lub gdy nie staram się zasnąć i nie może ułożyć się w takiej pozycji na moich nogach, żeby stało się to niemożliwe, zawsze znajduję stertę moich ubrań. Prosto z prania oczywiście. Oczywiście- czarnych. A jako, że rasa syjamska ma to do siebie, że większą część jej ciała (tę nie zajmowaną przez niesamowicie niebieskie oczy) zajmują białe włosy, logicznym następstwem tego faktu jest zapadnięcie w sen na dopiero co wyprasowanej czarnej bluzce. Nie muszę nadmieniać, że następnego dnia jestem chodząca reklamą zwierząt domowych- mój strój po prostu krzyczy: „patrzcie, mam w domu urocze, miłe, grzeczne kociątko”.

Tylko, że urocze, miłe, grzeczne kociątka nie istnieją.

Nasza relacja rozpoczęła się od zachwytu. Mojego zachwytu na widok małej białej kulki przyniesionej w wewnętrznej kieszeni marynarki przez mojego ojca. Nieodwzajemnionego zachwytu. Bo na mój widok sześcioletniej dziewczynki Zuza zareagowała od razu dość dosadnie- do dziś mam bliznę po jej czułym i ciepłym powitaniu najostrzejszym z pazurów, z którym zresztą później miałam nieustanny kontakt. Jako ośmioletni dzieciak na lekcjach pianina trochę krępowałam się moich wiecznie podrapanych dłoni, na których czerwone linie układały się w uroczą pajęczynkę. Ale tylko trochę się wstydziłam, więc po powrocie do domu wracałam do zabawy z moją najlepszą przyjaciółką.

To babcia lub mama daje jej codziennie jeść, co jest oczywiście zasługą niebagatelną, ale to do mnie przychodzi, gdy tylko jest okazja na zaśniecie w cieplne moich kolan. Teraz, gdy nie ma mnie w domu przez większą część tygodnia, w weekendy zawszę mogę liczyć na przenośny koci kaloryfer leżący w moich nogach przez całą noc i chodzący ze mną krok w krok przez cały dzień. Zawsze była mi bliska. Dlaczego?

Może, dlatego, że po prostu jest kotem. A koty nie próbują być takie, jak się od nich oczekuję, z wielką godnością i klasą dumnie reprezentują swój stosunek do zdania innych. Mają w nosie osądy, przesądy, samosądy i inne sądy, których nigdy nie przyjmują za dobre z założenia. Dopiero kiedy same przekonają się, że ten fotel faktycznie jest wygodny, są w stanie przyjąć ten fakt do wiadomości. Ale wtedy to ich zasługa, a nie tych, którzy próbowali im to wmówić. Nie wierzą w nic, czego same nie sprawdzą, jednocześnie przyjmując rzeczy ze stoickim spokojem takimi jakie są. Wydaje się, że patrzą na innych z góry, ale to tylko ich niezachwiane poczucie własnej wartości nie pozwala im po psiemu przypodobywać się innym. Nie zabiegają o otoczenie, pozwalają otoczeniu zabiegać o siebie, przy czym potrafią być niesamowicie czułe, ciepłe i wierne. Nie lubiane są tylko dlatego, że dla niektórych osób akceptacja czyjejś niezależności i świadomości odrębności jest czymś abstrakcyjnym. A ja zawsze chciałam taka być.

A może dlatego, że sen i jedzenie zawsze były jednym z najwyższych priorytetów dla nas obu? Celebrację tych dwóch czynności mamy po prostu we krwi i nawzajem uczymy się od siebie mistrzostwa w ich wykonywaniu. Nikt nie potrafi tak kontemplować chwili jak kot, który mrużąc oczy i niby od niechcenia poruszając wąsami i ogonem jest idealną ilustracją eleganckiego lenistwa. Wygrzewający się na słońcu zawsze kojarzy mi się z jakimś pierwotnym stanem absolutnego odprężenia i szczęścia, a świadomość, że w jednej chwili ten nieruchomy kudłaty worek może stać się nieustraszonym łowcą jaskółek wzmaga tylko mój podziw dla niego.

Swoją drogą… Podobno właściciele zwierząt z biegiem lat upodabniają się do swoich pupili. A Zuza jest moja już od prawie 11 lat.

Cóż. Miau?

Chlebkiem go! (czyli Pierwszy Mazurski Sabat Czarownic)

Tagi

dziewczyny, jedzenie, mazury, przyjaciele, wakacje

Wyjazd owocny. Dowiedziałam się, ach jakże wielu rzeczy.
Między innymi tego, że jeżeli leży się na słońcu przez cały dzień, nad idealnie chłodnym jeziorem, z idealnie dobranym kobiecym towarzystwem z prawie idealnymi zapasami jedzenia leżącymi w cieniu (jak zwykle za mało!) później przez więcej niż trzy dni wygląda się jak słodka pianka. Ta różowo-biała. Rolę strony różowej (i bolącej!) pełnią u mnie moje uda, brzuch i dekolt. Plecy oczywiście nadal są zbliżone do swej naturalnej barwy. Znaczy się śnieżnej bieli.

Inną ważną sprawą jest to, że po raz pierwszy w życiu nie musiałam robić absolutnie nic. I właśnie dzięki temu dowiedziałam się, że prozaiczne czynności jak zbieranie poziomek pod pobliskim lasem, robienie z nich pierogów, smażenie jajecznicy na 8 osób, czy nawet zmywanie naczyń (no, może tutaj już trochę przesadzam, ale to tylko dla większego efektu) może być źródłem jakiejś pierwotnej przyjemności. Co ciekawe, jeśli już mówimy o jedzeniu, znalazłam też dno mojego żołądka. Jednak, wbrew obiegowej opinii, nie dam rady zjeść wszystkiego. Poległam na pierogach.

Wieś Szkotowo okazała się też idealnym miejscem na obserwowanie płci męskiej. Z pomocą dziewczyn dokonałyśmy szybkiej klasyfikacji na dwie podgrupy: Pakerzy Z Białowieży i (z braku lepszej nazwy) Meny. Pakerów bardzo łatwo rozpoznać. Stoją dumnie wyprostowani z puszką piwa w ręku prezentując swój brak karku z pełnym zaangażowaniem. Zaobserwowałyśmy też inne typowe zachowanie dla tego gatunku. Scenka rodzajowa: dziewczyny pływają w jeziorze na dmuchanej orce, na brzegu pierwszy przedstawiciel, w wodzie drugi.
Pierwszy: Ej, wyłaź z tej wody, idziemy.
Drugi: Czekaj jeszcze chwilę.
P: ?
D: Poluję…. (Oczywiście stosowne zerknięcie w stronę Aśki i Kaśki)
P: (Po chwili zastanowienia. Widać wiele go to kosztowało, na czoło wystąpił pot, mięśnie lekko spazmatycznie zadrżały) Ale orki są pod ochroną.
Starali się z godnością odejść. Oczywiście nie wyszło. Meny charakteryzują się tym, że mogli by być przede wszystkim fajnymi kumplami, ale mają nas totalnie w dupie.

Bardzo wiele dowiedziałyśmy się też nawzajem o sobie. Okazało się np. że Anetka w stanach depresyjnych zabiera się za sprzątanie, czego się da, a Kasia miała niesamowicie barwne dzieciństwo: Zaczynając od bójek z kumplami pod lasem na skakaniu z okna w szkole z pierwszego piętra kończąc (“Oj no wiecie, taka rozrywka”- K). Do tego dochodzą jej bardzo wysoko rozwinięte zdolności niszczycielskie. Podczas naszego pierwszego wspólnego spaceru po Działdowie oparła się o kosz na śmieci. Kosz na śmieci w reakcji się popsuł. (Ciekawy dialog z tegoż spaceru: Beatka zauważa na niebie smugę po samolocie. B: O, Samolot! Anetka: Jakbyś zobaczyła kupę, to też byś krzyczała “O, pies!”?). Jednak największym zaskoczeniem była Ania- dziewczyna zawsze spokojna, przepraszająca za to, że kichnie- taka nasza dobra dusza, która zawsze sprowadza nas na lepszą z dróg. Którejś nocy spędzanej we cztery w pokoiku, w którym na styk mieściły się dwie małe wersalki (na których pewnej nocy spałyśmy w sześć- nie ma rzeczy niemożliwych) pokazała jednak swoje inne oblicze, nie mniej urocze. W powietrzu między mną, Asią i Anetką toczy się jakaś głupia rozmowa, Ania zdaje się pochrapywać na łóżku obok. Jednak po chwili rozlega się jej uroczy głosik: “A wywalić wam?”. Niezapomniane. Aniu, nie bij! Mimo Twojej drobnej budowy wiemy, że jesteś do tego zdolna.

Do obserwacji muszę dodać te, które uczyniłam odnośnie naszej grupy. Pierwszy raz w życiu, będąc w grupie większej niż dwie osoby absolutnie nie musiałam się kontrolować, martwić się jak wyglądam, co robie i jak może to być odebrane przez inne osoby. Nie musiałam bać się ocen, za to pająków mogłam jak najbardziej. I wiem, że inne dziewczyny czuły się tak samo.Długo nie mogłam dociec, czemu to zbiorowisko czarownic jest tak wyjątkowe, ale w końcu do mnie dotarło, że to dlatego, że żadna z nas nie chce być taka, jakie są inne. Nie ma wśród nas liderki, każda z nas ma do powiedzenia tyle samo. Taki nasz mały komunizm. Okazuje się, że w skali ośmioosobowej sprawdza się jak najbardziej.

Jednak najważniejsze obserwacje dotyczyły jedzenia (według naszej wspólnej hierarchii wartości: 1 miłość 2 jedzenie 3 cała reszta). Otóż: nawet najgorsza pizza smakuje pysznie jedzona z ogromnego chińskiego wooka w wyjątkowo szowinistycznej pizzerii. Odpowiedzią na dyskryminacje było pozostawienie, zamiast napiwku, absolutnie nieprzyzwoitego bałaganu na miejscu konsumpcji. Empirycznie doświadczyłyśmy też, że 6 dziewczyn zjada jednak znaaacznie więcej niż 5, jak to bywało w bursie. Zadziwiająco więcej. No i oczywiście: odkryłyśmy nową, niezawodną broń: co może stawić czoła sosowi po rozgniecionej rybce, ziemniakom z grilla, tudzież wszelkim innym kataklizmom. Ilustracja niech będą dwie sytuacje:
- Ej, co ja mam z tym sosem zrobić?
- Chlebkiem go!

-Ej no, jak spuścić powietrze z tego materaca?!
-Chlebkiem go! Bez litości!

Mam nadzieję, że Beatka doprowadzi do organizacji Drugiego Sabatu za rok. Łaaadnie proszę. Będziemy grzeczniejsze

A tak w ogóle to kocham Was wszystkie, dziewczyny Dzięki

(Nadal napisałam za mało… Nie napisałam o kąpaniu się tuż po deszczu w jeziorze, które wyglądało jakby chciało nas pochłonąć mgłą, unoszącą się tuż nad taflą wody, o wyprawie do sklepu skończonej ucieczką przed burzą, ani o uciekaniu Kasi na dach kibla przed młodszym bratem Beatki. O nogach podrapanych podczas zbierania jagód, ani o kijankach, które nas uparcie atakowały, a także o wielkim, różowym kole, które efektownie pękło w najmniej spodziewanym momencie. Ech… Forma ogranicza.)

rezurekcje i ich następniki

Tagi

babcia, jedzenie, orkiestra, przyjaciele, sen, Wielkanoc

Tak tak, nie ma to jak obudzić się o 3.40.. Oczywiście obudzić się względnie, jeżeli za układ odniesienia przyjmiemy fizyczność. Bo co do obudzenia mentalnego to mogą być wątpliwości…
W każdym razie.
Wstając z łóżka w szczytnym celu nie ma się jego poczucia. Absolutnie. Absolutnie nie czuje się sakralności przyoblekania się w mundur, zakładania krawatu, zapinania guzików od marynarki. Absolutnie nie czuje się wzniosłości własnego poświęcenia. Są tylko dwie myśli… Spaaaaać…. Kaaaawyy…
Jako, że w takiej sytuacji jedno z tych marzeń jest niemożliwe do zrealizowania, wybiera się półśrodek, tj. kofeinę. A kofeina + mordercza godzina + orkiestra… No cóż efekt jest taki, że gdy już siedziałam z Buką w straży, na pytanie Izotopa “z czego się śmiejecie?” zgodnie odpowiedziałyśmy radosne “nie wiemy”.
I już nie będę się rozwodzić nad brakiem godności w kościele, gdy ściśnięci na chórze, próbowaliśmy wydobyć jakiekolwiek dźwięki, ani o deszczu, który sprawił, że chyba muszę zrobić sobie nową marszówkę… Ani o tym, że po powrocie do domu wyrobiłam normę dzienną snu, zakłócaną jedynie okrzykami M. Bajora z głośników mego taty “Rozpal mnie! Chcę mieć gorączkę!” i znudzonym głosem mej Rodzicielki “Piotr… obudziłeś dzieciaka…”. Nie będę, bo jak zacznę, to skończy się jak zwykle rozpisywaniem się o jedzeniu… O domowym chlebie mojej babci, o pieczonych wędlinach, boczku, serach pleśniowych, kotletach z serem wędzonym, zrazach, kluskach śląskich, mazurkach i wszystkich innych cudach zaserwowanych przez Władczynie Kuchni. Ah!

Świątecznie

Tagi

jedzenie, kot, kuchnia, rodzina, Wielkanoc

Oh ah. Wielkanoc idzie. Jajka się uśmiechają, zajączki już niestety nie, bo zamiast kicać, to siedzą w pasztecie mojej babci. No ale cóż, z całym moim mięsożerczym wyrachowaniem, muszę stwierdzić, że absolutnie mnie to nie martwi. Inni mogą sobie jeść pasztet z kiełków i selera, a ja mam dzieło sztuki kulinarnej.

I od rana zapachy czarują i obezwładniają, usypiają i pobudzają do życia jednocześnie, ugłaskują i poruszają. Kuchnia mojej babci jest niesamowita. Nikt tak jak ona z najprostszych rzeczy nie potrafi wyczarować takiego Jedzenia. Właśnie Jedzenia, a nie jedzenia. “jedzenie” możemy znaleźć wszędzie i w każdym domu, a kto choć raz zawita do naszego, ten już na stałe ma odciśnięte na sobie piętno tych smaków. A Wielkanoc i Wigilia to dwa okresy kiedy kuchnia przyciąga ze zdwojoną siłą. Bo kto nie lubi podkradać sosów, jeszcze ciepłych ciast i dopiero co ubitych kremów, wyjadać bakalii i dostawać do wyskrobania łyżką garnków po rozpuszczonej czekoladzie lub mleku skondensowanym? Na pewno nie ja.

I nawet nie przeraża mnie sprzątanie ogólnodomowe i latanie w to i z powrotem ze ścierką do wycierania naczyń/ zmywakiem/ szczotką/ śmietniczką/ odkurzaczem i podobnymi wynalazkami. Nie martwi mnie mój jęczący młodszy brat. Bo za oknem słońce po raz kolejny dające nadzieje, że może tym razem to już wiosna przyszła. A w domu kot, który od paru dni jest tylko czarno-białą smugą. Wszędzie pełno jej i jej proszących oczu, rozbieganych łapek i wijącego się ogona. Na nią też czar kuchni ma bardzo silny wpływ, co powoduje coraz częstsze okrzyki Władczyń Kuchni. “Idź mi stad i tak nic nie dostaniesz….” A chwilę potem w miseczce leży świeżo pokrojony ser.

paradoks

Tagi

choroba, jedzenie, paradoks

Dziś się dzieją od rana rzeczy niezrozumiałe. Ja, miłośniczka wszelkiego jedzenia, naleśników, lasagne, pizzy, makaronów, chleba, czekolady i soku pomarańczowego dzisiaj jestem bez prawa do jedzenia go. Mój żołądek stanowczo odmawia bliższego kontaktu z bardziej skomplikowanymi wytworami kulinarnymi. Rano nawet woda była zbyt skomplikowana.
Tak więc z uroczymi sińcami pod oczami i przeźroczystą skóra pogryzam herbatniki i marzę o daniu bogów z płatami makaronowymi. Połykając pieczywo ryżowe myślę o jajecznicy, której tak mi brakuje w bursie, a pijąc niegazowaną wodę… Dobra koniec. Przestaję się dobijać.

I dzięki wszystkim za smsy, telefony itd. miłe, naprawdę, nawet się nie spodziewałam. Odpowiedz zbiorowa: czuję się chuj*wo

wielki powrót

Tagi

bursa, internet, jedzenie, przyjaciele, szkoła, warszawa

Umh no tak. Witamy ponownie w progach bursy w Warszawie. Trzeba ponownie się przywitać z wiecznie niedziałającym internetem, z niedobrym jedzeniem i z niewygodnym łóżkiem. Z budzieniem rano współlokatorki i z wyrzutami sumienia, że się nie uczę.
Ze szkołą “dla kujonów”, w której na przerwach gra się w brydża, albo w kółko i krzyżyk. W której na korytarzach spotyka się często osobników z kostką rubika o podwyższonej trudności, a słowo “fizyka” słyszy się tak często jak “jedzenie”. Cóż. Byle do przodu
Ale ja wcale nie narzekam.
Bo jest parę innych spraw, które sprawiają, że jednak mam dobry humor ;D ziuuum