Waltornistki!

(fragment strony o orkiestrze, którą muszę zrobić na informatykę… Blech.)

Rogi!

Gdy podczas próby kapelmistrz słyszy niekontrolowane wybuchy śmiechu, już nawet nie rozgląda się po sali. I bez tego wie co krzyknąć. „ROGY! CISZA!” „Waltornie kapelmistrzu…”

Wiadomo, bywają dni gorsze i lepsze, każdy czasem ma zły humor, po prostu nie ma nastroju na śmianie się z niczego. Ale nam trzem wystarczy się spotkać, żeby dostać niekontrolowanej głupawki.

Ja, Buka i Bajp. Trzy dziewczyny, po których od razu widać w jakiej sekcji grają. Bo czy ktokolwiek inny idąc, potyka się o własne nogi, co chwila pyta „co?” bo nie dosłyszy i śmieje się z niczego? Jesteśmy jedyną sekcją, którą oprócz wspólnych nut, łączą więzy prawdziwej przyjaźni.

Buka ma na imię Aneta, jest trzecią, najmłodszą z sióstr Stefańskich i do sekcji dołączyła ponad rok temu. Ma wiecznie przyklejony do twarzy uśmiech, podziela ze mną obsesję tymbarkową i komiczne, wypadające kolano. Nie da się z nią nie gadać podczas próby, nawet jeśli bardzo się chce.

Bajps to inaczej Magda. Starsza siostra kornecisty Adama, jest w orkiestrze najdłużej z nas trzech. To pełna życia i niesamowitego ciepła osoba, która ma łaskotki na każdym centymetrze ciała. Nieuleczalnie traci równowagę i wpada w tarapaty. Tylko z nią można się tarzać ze śmiechu po podłodze tylko dlatego, że ktoś się przejęzyczył. No może tylko z nią i z Buką.

Łączą nas podobne charaktery, miłość do niezwykłego, podobno męskiego instrumentu oraz dziwne, śmieszne i żenujące przygody z wyjazdów i koncertów. Nawyki, z których pół orkiestry się śmieje i podejście do świata. Murek i ławka we Włoszech do wypłakania się i karimata na podłodze w Niemczech. Podłoga w autobusie na której leży się przez 30 godzin jazdy i wspólne wypady przed i po próbach.

Ostatnio dołączyła do nas czwarta waltornistka: Izotop. Kolejna rozgadana i wiecznie szczerząca się dziewczyna. Trzeba przyznać, że jak najbardziej do nas pasuje.

Komentarzy: 4

Komentarze RSS Identyfikator URI TrackBack